ცხრა ძმა ხერხეულიძე

ეს გაფ−რე−ნი−ლი ფა−ფა−რი, თუ მშობ−ლი−უ−რი ნის−ლი−ა?
ვი−სი−ა ცხრა ბე−და−უ−რი, ცხრა და−რახ−ტუ−ლი ვი−სი−ა?!
სა−ით წა−ვიდ−ნენ ვა−ჟე−ბი, რად მი−ა−ტო−ვეს რა−შე−ბი,
რა−შე−ბი თამაშ-თამაშა, ო−მებ−ში ნა−თა−მა−შე−ბი?!
მა−ინც ეს ერ−თი თეთ−რო−ნი რა გულ−საკ−ლა−ვად ჭიხ−ვი−ნებს,
ბედ−შა−ვო, ვი−საც ე−ძა−ხი, ვა−ი რომ ვე−ღარ ი−ხი−ლე!
ი−მი−სი სუ−ლი მტრე−დი−ვით ცა−ში გაფ−რინ−და ლა−ღა−და,
ა−ღარ გყავს შე−ნი პატ−რო−ნი, ხერ−ხე−უ−ლი−ძე ა−ღა−თანგ!
ეს მშობ−ლი−უ−რი ქა−რი−ა ჩვე−ნი ალ−გე−თის ვე−ლე−ბის
თუ სუნთქ−ვა ქარ−ბუ−ქი−ა−ნი ფა−ფა−რაყ−რი−ლი მერ−ნე−ბის?
მერ−ნე−ბო, ვე−ლურ ფლოქ−ვე−ბით მი−წა ა−მა−ოდ და−ტო−რეთ,
ა−მა−ოდ გა−ფი−ცხე−ბულ−ხართ, ა−მა−ოდ უხ−მობთ პატ−რო−ნებს,
ფო−ლა−დის ბეგ−თა−რი−ა−ნებს ბნელ−ში ა−მა−ოდ და−ე−ძებთ:
ი−სი−ნი მა−მუ−ლი−სათ−ვის მა−რაბ−დის ველ−ზე და−ეც−ნენ!
ერ−თი მათ−გა−ნი დაჭ−რი−ლი უ−ბე−ში დრო−შას მა−ლავ−და,
იწ−ვა სისხ−ლის−გან დაც−ლი−ლი... კურ−თხე−ულ ი−ყოს მა−რაბ−და!
ეს ა−წე−წი−ლი ფა−ფა−რი, თუ მშობ−ლი−უ−რი ნის−ლი−ა?
ვი−სი−ა ცხრა ბე−და−უ−რი, ცხრა და−რახ−ტუ−ლი ვი−სი−ა? —
დაწ−რი−ა−ლე−ბენ, დაძრ−წი−ან ქაფ−მო−რე−უ−ლი ლაშებით…
მხედ−რე−ბო, ა−სე უღ−მერ−თოდ რად მი−ა−ტო−ვეთ რა−შე−ბი?!