მთა−ში მი−დის ბი−ჭი ლუ−კა,
ხელ−ში მო−ი−მარჯ−ვა რუ−კა.
ყუ−რა−დღე−ბა, მე ვარ გი−დი,
წინ გზა გვე−ლის გრძე−ლი, დი−დი.

რო−ცა ლა−პა−რაკს და−ვი−წყებ,
გქონ−დეთ სმე−ნა და თან რი−დი,
მთის ამ−ბე−ბი არ გე−გო−ნოთ
გა−მო−გო−ნი−ლი ან მი−თი.

მზის ჩასვ−ლამ−დე უნ−და ვნა−ხოთ,
დართ−ლო, შე−ნა−კო და დიკ−ლო,
არ შე−შინ−დეთ, ზა−ფხუ−ლი−ა,
დღე გრძე−ლია, ღა−მემ იკ−ლო.

მთის მწვერ−ვალ−ზე წინ მი−უძღ−ვის,
ალ−პი−ნის−ტებს ჩვე−ნი გი−დი,
მთის და ბა−რის სიყ−ვა−რუ−ლი
გულ−ში უ−დევს დიდ−ზე დი−დი.