ღამე
მთვა−რი−ა−ნი ღა−მე ი−ყო,
ჩი−ტი ტყე−ში სტვენ−და
და ვარსკვ−ლავ−თა კი−ა−ფი
შუქ−თა სხი−ვებს ჰფენდა.
გათენებას ე−ლო−და
ი−ა ლურჯთ−ვა−ლე−ბა,
ნა−კა−დულს კი უ−ხა−რო−და
ყვა−ვი−ლებ−თან შეხ−ვედ−რა.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
უგულო ქარილუარა ჭანტურია |
|
პატარა ნინუცალუარა ჭანტურია |
|
მინდა ყველამ გაიღვიძოსლუარა ჭანტურია |
 |
ეშმაკუნაგივი ჭიჭინაძე |
 |
ალბათ ხარობდა დედაი!გოდერძი ჩოხელი |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
იქცა ლამაზ თაიგულადნესტან კუპრავა |
 |
მზეონინია კაპანაძე |
 |
ნუ მოჭრი - დარგე!ქეთევან კვიტატიანი |
 |
ჭკვიანი ნანამანანა კაკაჩია |
 |
მუხლუხონუნუ ჯანელიძე |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
ვაი დედასა!ნოდარ დუმბაძე |
 |
ტყის ზღაპარიხალხური |
 |
ცაზე იარე, მთვარეოვაჟა–ფშაველა |
 |
საიდუმლო ბარათიაკაკი წერეთელი |
 |
მნათობთადმიბესიკი |
