ღამე
მთვა−რი−ა−ნი ღა−მე ი−ყო,
ჩი−ტი ტყე−ში სტვენ−და
და ვარსკვ−ლავ−თა კი−ა−ფი
შუქ−თა სხი−ვებს ჰფენდა.
გათენებას ე−ლო−და
ი−ა ლურჯთ−ვა−ლე−ბა,
ნა−კა−დულს კი უ−ხა−რო−და
ყვა−ვი−ლებ−თან შეხ−ვედ−რა.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
გაზაფხულივაჟა–ფშაველა |
 |
ქარილუარა ჭანტურია |
 |
ლექსი სპილოზეგივი ჭიჭინაძე |
|
ბულბულილუარა ჭანტურია |
 |
ზაფხულის სურათიმაია წიგნაძე |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
სხივი და კესანეგივი ჩიღვინაძე |
 |
ვარსკვლავებსაც უხარიათნესტან კუპრავა |
 |
მოდუდუნებს მდინარეცირა ტურაშვილი |
|
ნიავი ხეხილის ბაღშიანესტან კუპრავა |
 |
ლილი და მზენუნუ ჯანელიძე |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
|
მთათ ძილივაჟა–ფშაველა |
|
სოფლისა წესი ასეავაჟა–ფშაველა |
 |
მზე პირს იბანსელიზბარ გაბუნია |
|
მთას ვიყავვაჟა–ფშაველა |
|
მოლოდინივაჟა–ფშაველა |
