ღამე
მთვა−რი−ა−ნი ღა−მე ი−ყო,
ჩი−ტი ტყე−ში სტვენ−და
და ვარსკვ−ლავ−თა კი−ა−ფი
შუქ−თა სხი−ვებს ჰფენდა.
გათენებას ე−ლო−და
ი−ა ლურჯთ−ვა−ლე−ბა,
ნა−კა−დულს კი უ−ხა−რო−და
ყვა−ვი−ლებ−თან შეხ−ვედ−რა.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
ხე და ზამთარილუარა ჭანტურია |
|
ნაკადულილუარა ჭანტურია |
 |
ელვაელენე სალარიძე |
 |
საახალწლოხათუნა გულიაშვილი |
 |
არასოდეს გამიგიაქეთევან მიქაძე |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
ქ - არიშხალალელა გაბური |
 |
ქრისტესთვალება ცა მიყვარსელიზბარ გაბუნია |
 |
იქცა ლამაზ თაიგულადნესტან კუპრავა |
 |
მყინვარწვერინინო სტურუა |
|
კაკლის ბერტყვანესტან კუპრავა |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
ელენე და პეპელამაია წიგნაძე |
 |
ტყის ზღაპარიხალხური |
 |
რამ შემქმნა ადამიანადვაჟა–ფშაველა |
 |
ეს მძინარე მთა და ველიგალაკტიონ ტაბიძე |
|
მთა და ბარივაჟა–ფშაველა |
