ქა−რიშ−ხა−ლა ჰქვი−ა ამ ჩიტს
და ქარ−და−ქარ დაქ−რის ჩქა−რა,
გა−და−სე−რავს ო−კე−ა−ნეს,
სულ არ ი−ცის რა−ა დაღ−ლა.

წი−ნას−წარ გრძნობს ეს ჩი−ტუ−ნა,
სად ი−წყე−ბა ქა−რიშ−ხა−ლი
და რა−ტომ−ღაც ზღვის ტალ−ღე−ბით
სწო−რედ ი−ქით მი−იჩ−ქა−რის.

მის მოფ−რე−ნას აკ−ვირ−დე−ბა
გემ−ზე მყო−ფი ყვე−ლა მგზავ−რი,
მე−თევ−ზე−ა თუ მე−კობ−რე,
ბოც−მა−ნი თუ კა−პი−ტა−ნი

და ი−წყე−ბენ მომ−ზა−დე−ბას,
ჩქა−რა- ჩქა−რა, უ−ცებ- უ−ცებ...
ა−კე−ცა−ვენ გემ−ზე აფ−რებს,
ა−შუ−რე−ბენ კა−ი−უ−ტებს.

თქვენც ი−ცო−დეთ, პა−ტა−რე−ბო,
წიგნ−ში თვა−ლი თუ მოჰ−კა−რით,
რომ პა−ტა−რა ქა−რიშ−ხა−ლა
ა−რის დი−დი მე−გო−ბა−რი.