ერთ სა−ღა−მოს პან−ტის ძი−რას
თა−მა−შობ−და გო−ჭი კო−ლა,
თან ფიქ−რობ−და : ,,სად ა−რი−ან
ბე−ლი ვა−სო, ტა−სო, ლო−ლა?!
თხილს ფეს−ვე−ბიც მო−ვუ−თხა−რე,
ორ−ღო−ბე−შიც ვი−თა−რე−შე,
მაგ−რამ მა−ინც ვერ ვერ−თო−ბი,
მო−ვი−წყი−ნე მათ გარეშე“.
მე−გობ−რე−ბის მო−სა−ძებ−ნად,
ჭა−ლის ბი−ლიკს გაჰყ−ვა კო−ლა
და უ−ეც−რად შო−რი−ახ−ლოს,
ღრუ−ტუ−ნის ხმა გა−ი−გო−ნა.
,,ეს რა ა−რის?- გა−უკ−ვირ−და,
რა−ღაც ნაც−ნობ ხმა−ურს ჰგავ−და,
და−ვი−ჯე−რო, რომ სხვა გო−ჭი,
კი−დევ ა−რის აქ ჩემს გარდა?!“
ა−რაგვს ქვემოთ,ხიდის ძი−რას ,
ჩანს სა−ღო−რე ძვე−ლისძ−ვე−ლი,
ეგ გი−გი−ამ ა−ა−შე−ნა
ფიც−რე−ბით და რკი−ნის ძე−ლით.
მაგ−რამ უკ−ვე რა−ხა−ნი−ა,
მანდ ა−რა−ვის უ−ცხოვ−რი−ა,
სა−კო−ცო−ნე ფი−ჩხი ყრი−ა
და დღე−და−ღამ ა−რის ღი−ა.
კო−ლამ ყუ−რი მი−უგ−დო და
კვლავ მო−ეს−მა ხმა ჭყვი−ტი−ნის,
წნე−ლის ღო−ბე გას−წი−ა და
დარ−ჩა თვა−ლებ−და−ჭყე−ტი−ლი:
სა−ღო−რეში მხი−ა−რუ−ლად,
გო−რა−ობ−და და-ძმა გო−ჭი,
კუ−ჭი ერქ−ვა გოგო-გოჭს და
მის ტყუ−პის−ცალს ერქ−ვა -მა−ჭი.
ოჰ, ლა−მა−ზი ი−ყო კუ−ჭი,
კოჭ−ზე ჰქონ−და წყვი−ლი ხა−ლი,
კო−ლას გულ−ში ჩა−უ−ვარ−და,
ვერ მოს−წყვი−ტა დიდ−ხანს თვა−ლი.
მე−რე პან−ტა გა−უ−წო−და:
,,ჭა−მეთ, ხი−ლი ა−რის მწიფე!“
ერთ−მა−ნე−თი გა−იც−ნეს და
ცო−ტა კი−დეც გა−ი−ცი−ნეს.

კუ−ჭი კო−ლას უ−ღი−მო−და,
უ−ყუ−რებ−და უც−ნა−უ−რად:
,,ჩვენ ო−ჯა−ხის ღო−რე−ბი ვართ,
თქვენ ა−რა ხართ ში−ნა−უ−რი?“
კო−ლამ ტა−ლა−ხი გა−უს−ვა,
უ−ხეშ ჯა−გარს უ−ხერ−ხუ−ლად:
,,ოჰ, რას ამ−ბობ!- გა−ი−ფიქ−რა,
დი−დიც ვინ−მე ბრძანებულხართ!“
,,ვი−ცი, ვინც ხართ, გამიგია!“-
უ−პა−სუ−ხა ა−ლა−მა−ცე−რად:
ბუთ−ქუ−ნე−ბი, ფით−ქი−ნე−ბი,
ზან−ტე−ბი და ზარ−მა−ცე−ბი.
შენ ხარ გო−ჭი ში−ნა−უ−რი,
მე ვარ გო−ჭი გა−რე−უ−ლი,
შენ გაქვს კო−ჭი- წი−ნა ო−რი,
წყვი−ლი ხა−ლით მო−ხა−ტუ−ლი...
მაგ−რამ , ა−ბა, ბი−ჭო−ბა−ში,
ა−ბა, ი−ქით გაქ−ცე−ვა−ში
და ა−ქეთ გა−მოქ−ცე−ვა−ში,
ტკბი−ლად ჩაღ−რუ−ტუ−ნე−ბა−ში,
მწა−რედ- ჩა−ჭყვი−ტი−ნე−ბა−ში,
დინ−გით ორ−მოს ა−მო−თხრა−ში,
ტლა−პო−ე−ბის მო−წყო−ბა−ში,
მე−რე შიგ გა−გო−რე−ბა−ში...
ყუ−რის და−პარ−ტყუ−ნე−ბა−ში,
თვა−ლის და−პა−ჭუ−ნე−ბა−ში,
შე−მე−ჯიბ−როს ბა−რე ო−რი,
ვინც არ ა−რის - გა−რე−უ−ლი.
საკ−ვებს თვი−თონ მო−ვი−პო−ვებ,
უ−საქ−მუ−რად ა−რა ვგო−რავ,
ვიკ−ვე−ბე−ბი ტყის ნა−ყო−ფით,
არ მი−ვირთ−მევ გამხ−მარ კორ−მას!
უ−ცებ მა−ჭიმ ტა−ში დას−ცხო:
,,ყო−ჩაღ, ყო−ჩაღ, ბრა−ვო, კო−ლა!!
ტყე−ში ყოფ−ნა მა−გა−რი−ა,
სირ−ცხვი−ლი−ა ა−სე წოლა!“
კო−ლამ უფ−რო მო−უ−მა−ტა,
(გაუა−რა რიდ−მა, შიშ−მა...)
,,ვინ და−გარქ−ვათ სა−ხე−ლე−ბი,
ი−ცით მა−ინც ეგ რას ნიშნავს?!“
გა−მო−დის ,რომ მაგ თქვენს პატ−რონს
მხო−ლოდ სა−დი−ლად უნ−დი−ხართ,
მისთ−ვის მხო−ლოდ კუჭმა−ჭი ხართ
და დაგ−ცი−ნით თან უ−ტიფ−რად!

კუჭს და მა−ჭის ი−სე შერ−ცხვათ,
გა−უ−წითლ−დათ ყვე−ლა ხა−ლი,
თქვეს: სასწ−რა−ფოდ მო−ვი−ფიქ−როთ
სა−ხე−ლე−ბი ჩვენ ახა−ლი.
მა−ჭიმ უ−თხრა ტყუ−პის−ცალ დას:
,, ჩე−მო კუ−ჭი, გა−მი−გო−ნე,
ჩა−მო−ვეხს−ნათ ამ სა−ღო−რეს,
გა−და−ვევ−ლოთ თავ−ზე გო−რებს.
თო−რემ მართ−ლაც გა−მოგვზრ−დი−ან
ქა−ტო−თი და ვერ−მი−შე−ლით
და რო−დე−საც ქონს მო−ვის−ხამთ,
ვეღა−რავინ ვერ გვიშ−ვე−ლის.
ნუ−თუ მოგ−წონს ა−სე ყოფ−ნა?
(მა−ჭიმ დას−ვა ბო−ლო კი−თხვა!)
გინ−და დაგვკ−ლან და მათ სუფ−რა
და−ვუმშ−ვე−ნოთ ბო−ლოკითო?!
რა სჯო−ბი−ა თა−ვი−სუფ−ლად
ბუ−ნე−ბა−ში ყოფ−ნას, ნა−ვარდს,
ჩვენც ვიქ−ნე−ბით ყო−ჩაღები,
სა−დაც გვინ−და ყველ−გან წა−ვალთ.
ჩვენც ვი−ცხოვ−რებთ ამ ჭა−ლა−ში,
ტყის ცხო−ველ−თა ყა−ი−და−ზე,
თითს ვე−რა−ვინ დაგ−ვა−კა−რებს
ვჭა−მოთ რკო და გა−ვი−ზარ−დოთ...
ნა−ხე, კო−ლა რა ბი−ჭი−ა!
(სწო−რედ ა−სეთ რა−ინდს ვე−ძებ!)
ი−მე−დი მაქვს შეგ−ვას−წავ−ლის
,,გარეულად“ ყოფ−ნის წე−სებს...
და−ე−თანხ−მა კუ−ჭი მა−ჭის
და კარს ეც−ნენ სი−ხა−რუ−ლით ,
ტყის−კენ ი−სე მო−კურ−ცხლეს, რომ
არ რჩე−ბო−და ნა−ფე−ხუ−რი...
ა−ი, ა−სე უნ−დო−დათ და
ა−სე გა−ა−გო−რეს კო−ჭი,
ცო−ტა ხან−ში ჩვენს ჭა−ლა−ში
თა−მა−შობ−და სა−მი გო−ჭი.