ერთ დი−ლა−საც რომ გა−თენ−და,
ცელ−ქი გო−გო ნი−ნო
ად−რი−ა−ნად გა−ე−შუ−რა
ტყე−ში სა−სე−ირ−ნოდ...
ნი−ავ−მა რომ და−უ−ბე−რა
და გა−ფან−ტა ნის−ლი,
და−ი−ნა−ხა შა−ვი ჩი−ტი
ჩა−მო−ვარ−და მის წინ.
ნი−ნომ ხელ−ში ა−იყ−ვა−ნა,
მო−ე−ფე−რა ნა−ზად,
გა−უ−სინ−ჯა ტა−ნი, ფრთე−ბი,
არ სტკი−ო−და არ−სად,
მაგ−რამ ფრე−ნა არ შე−ეძ−ლო,
ძლივს მი−ცოც−და წყალ−თან.
„რა−ტომ ვერ ფრენ, გე−ნაც−ვა−ლე,
რით გიშ−ვე−ლო,
რა ვქნა?!“
ვე−ტე−ქიმ−თან წა−იყ−ვა−ნა
ბო−ლოს ჩი−ტი ნი−ნომ,
„იქ−ნებ რა−მე გა−უ−გოთ და
იქ−ნებ მომირჩინოთ!“
„ეს ნამ−გა−ლა ჩი−ტი არის!“-
გა−ე−ღი−მა ე−ქიმს,
სულ ცა−ში−ა და ვერ და−დის
სუს−ტი, მოკ−ლე ფე−ხით.
ფრე−ნის დროს ჭამს,
ფრე−ნის დროს სვამს
და მრავლ−დე−ბა ცა−ში,
თუ მი−წა−ზე ჩა−მო−ვარ−და,
ძლი−ერ უ−ჭირს მა−შინ.
ხე−ლით უნ−და ა−აფ−რი−ნო,
ა−ის−რო−ლო მაღ−ლა,
მხო−ლოდ ა−სე გაფ−რინ−დე−ბა
და მთებს გა−და−ლა−ხავს.
ნი−ნომ გუ−ლით გა−ი−ხა−რა,
მე−რე ჩი−ტუ−ნი−ა
მაღ−ლა ცის−კენ გა−ტყორც−ნა და
ხე−ლიც და−უქ−ნი−ა.