ჩიტ−ბა−ტო−ნას ამ−ბა−ვი
გა−ნა მო−ნა−გო−ნი−ა?!
უხ−სო−ვარ დროს მი−წა−ზე
ცე−ცხლი ა−რა ჰქო−ნი−ათ.

ჩურ−ჩუ−ლებდ−ნენ, ჩი−ოდ−ნენ,
ჩი−ო−რე−ბი - სა−წყლე−ბი,
ჩანს თუ დავრ−ჩით უ−ცე−ცხლოდ
სი−ცი−ვის−გან გავ−წყდე−ბით.

ღმერთ−თან უნ−და ვაფ−რი−ნოთ
ჩვენ−გან ჩი−ტი საჩ−ქა−როდ,
- ა−ბა, ვინ გვყავს მა−მა−ცი
გუ−ლი რომ გაგ−ვი−ხა−როს?!

ჩიტ−ბა−ტო−ნა აღ−მოჩნ−და
ის ყო−ჩა−ღი ფრინ−ვე−ლი,
ვინც აფ−რინ−და ღმერ−თამ−დე
მო−წყა−ლე−ბის ი−მე−დით.

მან ცე−ცხლი წა−მო−ი−ღო,
მაგ−რამ დაღ−ლილს სი−შო−რით,
გზად ბუმ−ბუ−ლი და−ეწ−ვა,
დარ−ჩა სულმთ−ლად შიშ−ვე−ლი.

მო−ი−ბუ−ზა ჩი−ტუ−ნა,
ა−კან−კალ−და, ა−ტირ−და,
უ−ცე−ცხლო−ბა არ ჯობ−და?
ამ ტანჯ−ვისთ−ვის რა მრჯი−და?!

ფრინ−ვე−ლებ−მა უ−წამ−ლეს
ჩიტ−ბა−ტო−ნას სა−წუ−ხარს,
თი−თო -თი−თო ბუმ−ბუ−ლი
ყვე−ლა ჩიტ−მა ა−ჩუ−ქა.

და−უ−ფას−და გმი−რო−ბა,
ვალ−ში არ დარ−ჩე−ნი−ან,
დღეს ეს ჩი−ტი ყვე−ლაზე
ლა−მა−ზი და ჭრე−ლი−ა.