ფრი−ა−ლა, ჩე−მო ფრი−ა−ლა!
ზამ−თარ−მა მოგაფრი−ა−ლა?
სი−ომ თუ და−გაბზ−რი−ა−ლა,
ქარ−მა თუ და−გატ−რი−ა−ლა...

იქ−ნე−ბა ცა−ში გეს−ტუმრ−ნენ
ბავშ−ვე−ბის წრფე−ლი ფიქ−რე−ბი:
და−ბარდ−ნოს! თეთ−რად და−ბარდ−ნოს!
რა−ტომ არ ჩა−ნან ფიფ−ქე−ბი?

ფრი−ა−ლა, თეთ−რო ფრი−ა−ლა!
ჩვე−ნო ვარსკვ−ლა−ვა პა−წი−ავ!
ბავშ−ვებს ქათ−ქა−თა ფან−ტე−ლი
ვერ−ცხლის ზამ−თარ−მა აწ−ვი−ა.

ბარდ−ნეთ და ბარდ−ნეთ ლა−მა−ზად!
მთებს და−ა−ხუ−რეთ ქუ−დე−ბი,
ო, რომ ი−ცო−დეთ, ფიფ−ქე−ბო,
მთა-ბარს რა−რი−გად უხ−დე−ბით!

-პირ−ვე−ლი თოვ−ლი მო−სუ−ლა!-
აჟ−რი−ა−მულ−და ქა−ლა−ქი.
ეს ფან−ტე−ლე−ბის ცეკ−ვა−ა,-
ზამთ−რის ლა−მა−ზი ა−რა−კი.

ფრი−ა−ლა, თეთ−რო ფრი−ა−ლა,
ნი−ავ−მა მოგაფრი−ა−ლა!
სი−ომ თუ და−გაბზ−რი−ა−ლა?
ქარ−მა თუ და−გატ−რი−ა−ლა?

თოვლ−მა ვარკვ−ლა−ვად ბარდ−ნა−ო,
ყვა−ვი−ლად ჩამობარდ−ნა−ო...
ზამ−თარ−მა ა−გაშ−რი−ა−ლა,
ფან−ტე−ლო, ფრიალ-ფრი−ა−ლა!