გაზრ−დი−ლა გო−გო ა−ნი−ტა
ცნო−ბის−მოყ−ვა−რეც გამხ−და−რა
კი−თხვებ−ზე რაც მან და−მის−ვა,
ხან მაქვს პა−სუ−ხი, ხან ა−რა:

თუ დიდ−ხანს დიდ−ხანს ვი−ცხოვ−რებთ,
მო−გო−ნე−ბებს სად ვი−ნა−ხავთ?
რო−ცა ტყუ−ი−ლებს ვი−გო−ნებ,
შენ მა−ინც რა−ტო გიყ−ვარ−ვარ?
ეს უ−დარ−დე−ლი ბავშ−ვე−ბი,
რო−გორ ხდე−ბი−ან დი−დე−ბი?
რო−ცა ვიზრ−დე−ბით, რას ვშვე−ბით?
დე−დე−ბი ა−ღარ გვჭირ−დე−ბით?
რო−დის გვირ−ჩე−ბა ბო−ლო−ჯერ,
ჩვე−ნი ცელ−ქო−ბის ია−რა?
ა−ღარ ვა−ხა−რებ გო−გონებს,
რომ წყე−ნამ გადამია−რა?
ეს მე−გობ−რო−ბა სად წა−ვა?
დი−დებს არ უნ−დათ თა−მა−ში?
სიყ−ვა−რუ−ლი ვინ გვას−წავ−ლა?
ბრა−ლი ვის დავ−დოთ ა−მა−ში?
ა−ღარ გავ−სინ−ჯავთ ნამ−ცხვრის ცომს?
ყელს ა−ღარ გვატ−კენს ნა−ყი−ნი?
ა−ღარ გავ−ლო−კავთ ბო−ლო კოვზს,
ჭამა-სმისაგან დაღ−ლილ−ნი?

ა−ნი−ტას არც კი ა−წუ−ხებს
რომ მას ამ−დე−ნი კი−თხვა აქვს,
რად−გან ფიქ−რობს, რომ პა−სუ−ხებს
თა−ვის დე−დი−კო ი−ნა−ხავს.

ჩე−მო პატა−რა შე−გირ−დო,
პა−სუ−ხებს ნუ ს−თხოვ დე−დი−კოს,
ყვე−ლა−ფერს თა−ვად შე−ი−ტყობ,
რო−ცა ცხოვ−რე−ბას შე−იც−ნობ.
ჩვენც ხომ ვი−ყა−ვით ბავშ−ვე−ბი,
და გვა−ში−ნებ−და დი−დო−ბა,
გა−ვი−ზარ−დეთ და რას ვშვე−ბით?
შეს−რულ−და ყვე−ლა პი−რო−ბა?
ჩვე−ნი ბავშ−ვო−ბის დღე−ე−ბი
სულ ჩვენ−თან ერ−თად იქ−ნე−ბა,
დაგვრ−ჩე−ბა მო−გო−ნე−ბე−ბი-
მეხ−სი−ე−რე−ბა ი−ნა−ხავს.
მე ი−სევ ვსინ−ჯავ ნამ−ცხვრის ცომს
და მა−ინც მიყ−ვარს ნა−ყი−ნი,
ი−სევ მა−ხა−რებს ზღაპ−რის დრო,
თუნდ ვი−ყო ძალ−ზე დაღ−ლი−ლი.
დი−დებს ზრუნ−ვა არ გვჭირ−დე−ბა?
ა−მას ნამდ−ვი−ლად მო−ე−ლით?
თუ ყო−ჩა−ღო−ბა მ−წყინ−დე−ბა,
მეც დე−დას ვუხ−მობ ყო−ველთ−ვის.
მე−გობ−რე−ბიც არ მი−დი−ან,
თა−მა−ში ოდ−ნავ იცვ−ლე−ბა.
წყება-გაბუტვაც ხში−რი−ა
მე ვუ−რიგ−დე−ბი პირ−ვე−ლად.
სიყ−ვა−რულს შენ მე გას−წავ−ლი,
შენ კი სხვებს უნ−და გა−დას−ცე,
ამ გრძნო−ბას არ აქვს სა−ზღვა−რი
და ყვე−ლას უნ−და გა−დასწვ−დე.
ამ−რი−გად, ჩე−მო პატა−რავ,
ბავშ−ვო−ბა სი−ხა−რუ−ლი−ა,
და რა−მაც დი−დი გაგვ−ხა−და,
ზუს−ტად ეს სიყ−ვა−რუ−ლია.