ჩვენს პა−ტა−რა ო−ჯახ−ში,
ო−რი ბავშ−ვი ცხოვ−რობ−სო.
სხე−დან მათ−თან ო−თახ−ში,
და−ამს−გავ−სეს სო−რო−სო.
უმც−რო−სი−ა და−ი−კო,
და ცხოვ−რე−ბა ა−ი−წყო.
ნე−ბი−ე−რა პა−ტა−რამ,
ვის ჭკუ−ა−ზე გვა−ტა−რა?
ჩუ−მად მე−ტყვის ხან−და−ხან:
,,ნი−კა ტე−ლე−ფონ−შია“,
მი−ა−ყო−ლებს ხმა−მაღ−ლა:
,,ჩემს ძა−მი−კოს მოშივდა“.
- ნი−კა, ი−მე−ცა−დი−ნე!
მი−ვა−ძა−ხებ მა−შინ−ვე,
- დე−და, ა−ბა რას ვშვე−ბი,
თან ხაზ−ზე მყავს ბავშვე−ბი.
რო−ცა ,,ტე−ლე−ფონ−ში ვარ“,
გა−ნა მუ−დამ ვთა−მა−შობ,
ალ−ბათ ა−სე ჰგო−ნი−ა
ჭო−რიკანა ქალ−ბა−ტონს.
ჭკვი−ა−ნუ−რად ვი−ყე−ნებ
ინ−ტერ−ნე−ტის სი−კე−თეს.
ვუს−მენ ა−ხალ პოდ−კას−ტებს,
ვსწავ−ლობ ე−ნებს, პროგ−რა−მებს.
- შვი−ლო, მართ−ლაც კარ−გი−ა,
ალ−ღოს უ−ღებ ტექნი−კას,
მაგ−რამ ონ−ლა−ინ სწავ−ლა,
სკო−ლას−თან ხომ ვერ მი−ვა.
სულ რომ ეკ−რანს ჩაჰ−ყუ−რებ,
ა−სე რო−გორ გა−მო−ვა,
ამ დროს ვინ−მე გა−ჩუ−ქებს,
და−გიბ−რუ−ნებს ბავშ−ვო−ბას?
გა−დი, გა−ი−სე−ირ−ნე,
გა−უ−ა−რე მე−გობ−რებს,
მათ−თან ყოფ−ნით ბევრს ი−გებ,
ა−წყობ ურ−თი−ერ−თო−ბებს.
ნა−ხე, რო−გორ მოგ−ბა−ძა,
უკ−ვე შენ−მა და−ი−კომ,
თო−ჯი−ნე−ბი შორს დარ−ჩა,
,,გეიმები“ და−ი−წყო.
არ იქ−ნე−ბა უ−რი−გო
შუ−ა−ლე−დი და−ვიც−ვათ,
არ−ვინ ა−რის უ−ნი−ჭო,
ვი−ცით ა−დაპ−ტა−ცი−ა.