დრო მა−ლე გა−დის, ჩვენც მას მივყ−ვე−ბით,
და წლებ−თან ერ−თად უფ−რო ვიზრ−დე−ბით,
ი−გი−ვე ვრჩე−ბით, ან−და ვიცვ−ლე−ბით,
დამკ−ვირ−ვებ−ლე−ბად გარ−და−ვიქმ−ნე−ბით.

ვხვდე−ბით, ცხოვ−რე−ბა ცვა−ლე−ბა−დი−ა,
ხან აღ−მარ−თი−ა, ხან დაღ−მარ−თი−ა,
ხან უ−ცებ გაც−ლის რაც გა−ბა−დი−ა,
სა−წუთ−რო ა−სე უ−კუღ−მარ−თი−ა.

თუ შე−გე−შა−ლა, ფე−ხი და−გიც−და,
თუ დარ−დის გახ−დი მა−ტა−რე−ბე−ლი,
მა−შინ გკი−თხა−ვენ, შენ აქ რა გინ−და,
ვინ ი−ყო შე−ნი მას−წავ−ლე−ბე−ლი.

თუმ−ცა პი−რი−ქით ხდე−ბა ხში−რა−დაც
და ნა−ყოფს იმ−კის შე−ნი ჭა−პა−ნი.
კე−თილს მო−უ−ტან მე−რე ი−მა−თაც,
ა−მა−ო ი−ყო ვი−სიც ჯა−ფა−ნი.

მა−შინაც, რო−ცა გზა აღ−მა მი−დის,
ა−ღარ ხარ დარ−დის მა−ტა−რე−ბე−ლი,
მო−ი−კი−თხა−ვენ კრძალ−ვით და რი−დით,
ვინ ი−ყო შე−ნი მას−წავ−ლე−ბე−ლი.

ა−მი−ტომ ა−მას ვუ−სურ−ვებ შვი−ლებს,
არ და−ი−ვი−წყონ ა−მა−გი მა−თი,
ვინც ას−წავ−ლი−დათ ცხოვ−რე−ბის წიგ−ნებს,
ვინც ი−ყო მა−თი გზე−ბის ლამ−პა−რი.