ხუ−თი−ა−ნი ა−ვად გახ−და,
დატ−რი−ა−ლებს თავ−ზე ა−ნა.
და−ე−კარ−გა სნე−ულს მა−და
და ო−თხი−ანს დაემგვა−ნა.
და−სი−ცხულს და უჭმელს-უსმელ
კი−თხვის თა−ვი ჰქონ−და გა−ნა?!
ა−უ−წი−ა სი−ცხემ ი−სევ,
გა−და−იქ−ცა სამია−ნად.
- და−ვი−ღუ−პე, ვა−ი, დე−და! -
აღ−ვარღ−ვა−რებს ცრემ−ლებს ა−ნა. -
ამ ხუ−თი−ანს, რო−გორც ვხე−დავ,
უნ−და იქ−ცეს ორია−ნად.
- ა−ლო! - ე−ქიმს უხ−მობს ა−ნა,
გე−ვედ−რე−ბით, მო−დით მა−ლე!
ა−ვადა მყავს ხუ−თი−ა−ნი,
მო−მირ−ჩი−ნეთ, და−მეხ−მა−რეთ! -
ჰა, ე−ქი−მიც გაჩნ−და უ−ცებ,
არ დას−ჭირ−და ფიქ−რი დიდ−ხანს,
თქვა: - შეჰყ−რი−ა სი−ზარ−მა−ცე!
- რა მო−არ−ჩენს?
- წიგ−ნის კი−თხვა!
- ჩქა−რა წიგ−ნი, წიგ−ნი მინ−და! -
ა−ნამ ძილ−ში თვა−ლი ჭყი−ტა.
- ა−ქა ვარ−თო! - მე−გობ−რებ−მა
გად−მოს−ძა−ხეს კა−რა−დი−დან.