ანბანთქება

ნა−ნა, გი−ო, და−თო, ა−ნი...
ა - ა−სო−სა ჰქვი−ა ან-ი.
ბ - ა−სო−სა ჰქვი−ა ბან-ი.
ხე−ლე−ბი გვაქვს დასაბა−ნი.
გ - ა−სო−სა ჰქვი−ა გან-ი.
წრე, წრე შევკ−რათ, გა−ნი-გა−ნი...
დ - ა−სო−სა ჰქვი−ა დონ-ი.
რო−გორც ამ ჩიტს იადო−ნი.
ე - ა−სო−სა ჰქვი−ა ენ-ი.
გა−ა−ჭე−ნა გი−გიმ ცხე−ნი.
ვ - ა−სო−სა ჰქვი−ა ვინ-ი.
მა−მამ დად−გა თი−ვის ზვი−ნი.
ზ - ა−სო−სა ჰქვი−ა ზენ-ი.
ვნა−ხეთ ჯვა−რი, ზედაზე−ნი.
თ - ა−სო−სა ჰქვი−ა თან-ი.
მინ−და გავხ−დე მე ექთა−ნი.
ი - ა−სო−სა ჰქვი−ა ინ-ი.
მუ−დამ ჰქონ−დეს ჩვენ ხალხს ლხი−ნი.
კ - ა−სო−სა ჰქვი−ა კან-ი.
გა−და−კე−ტე ჯერ ონკა−ნი...
ლ - ა−სო−სა ჰქვი−ა ლას-ი.
ყვე−ლას სჯობ−ნის ჩვე−ნი კლა−სი.
მ - ა−სო−სა ჰქვი−ა მან-ი.
გვიყ−ვარს ნი−კო ფიროსმა−ნი.
ნ - ა−სო−სა ჰქვი−ა ნარ-ი.
გა−ვა−შე−ნეთ ყვავილნა−რი.
ო - ა−სო−სა ჰქვი−ა ონ-ი.
გვყავს სირ−ბილ−ში ჩემპიო−ნი.
პ - ა−სო−სა ჰქვი−ა პარ-ი.
ბრ−წყი−ნავს სი−კე−თის ლამპა−რი.
ჟ - ა−სო−სა ჰქვი−ა ჟან-ი.
მიყ−ვარს რძე და არაჟა−ნი.
რ - ა−სო−სა ჰქვი−ა - რა−ე
მზის სა−ხე−ლიც ა−რის რა−ე
ს - ა−სო−სა ჰქვი−ა სან-ი.
გვიყ−ვარს „ვეფხისტყაოსა−ნი"
ტ - ა−სო−სა ჰქვი−ა ტან-ი.
უ−ლაპ−ლა−პებს სე−ლაპს ტა−ნი..
უ - ა−სო−სა ჰქვი−ა უნ-ი.
ბა−ნანს არ−ჩევს მაიმუ−ნი.
ფ - ა−სო−სა ჰქვი−ა ფარ-ი.
ვიშ! უხ−დე−ბა ლომს ფაფა−რი.
ქ - ა−სო−სა ჰქვი−ა ქან-ი.
ზღვა−ში ცუ−რავს იალქა−ნი.
ღ - ა−სო−სა ჰქვი−ა ღან-ი.
მომ−წონს ჯე−ჯი−ლის ღაღა−ნი.
ყ - ა−სო−სა ჰქვი−ა ყარ-ი.
მე−გობ−რო−ბა გვქონ−დეს მყა−რი.
შ - ა−სო−სა ჰქვი−ა შინ-ი.
კარს სჭირ−დე−ბა სალაში−ნი.
ჩ - ა−სო−სა ჰქვი−ა ჩინ-ი.
ცოდ−ნა ა−რის თვა−ლის ჩი−ნი.
ც - ა−სო−სა ჰქვი−ა ცან-ი.
მე აქ ბევ−რი გავიცა−ნი.
ძ - ა−სო−სა ჰქვი−ა ძილ-ი.
დათუ−ნია, გე−ყო ძი−ლი!
წ - ა−სო−სა ჰქვი−ა წილ-ი
ქორწი−ლია, დღეს, ქორწი−ლი!
ჭ - ა−სო−სა ჰქვი−ა ჭარ-ი.
საწ−ნა−ხელ−ში დუღს მაჭა−რი.
ხ - ა−სო−სა ჰქვი−ა ხან-ი.
შე−ვის−ვე−ნოთ ცო−ტა ხა−ნი.
ჯ - ა−სო−სა ჰქვი−ა ჯან-ი
ღმერთ−მა ყვე−ლას მოგ−ცეთ ჯა−ნი.
ჰ - ა−სო−სა ჰქვი−ა ჰა−ე.
ჩვენ გავფ−რინ−დით უკ−ვე, ჰა−ე!