მწუხარება
ქვე−ყა−ნა−ზედ და ზე−ცა−ზე−და ი−ყო დუ−მი−ლი,
მოლ−ხე−ნით იყვ−ნენ უ−დარ−დელ−ნი მთი−ებ−ნი ცი−სა...
და მე კი მკლავ−და მწუ−ხა−რე−ბის წყლულ−თა ტკი−ვი−ლი,
შიგ გულ−ში მედ−ვა სა−სიკვ−დი−ლო გეს−ლი სევ−დი−სა.
სუ−ლი მი−გუბ−და, გუ−ლი მტეხ−და ტკი−ვი−ლით, ტანჯ−ვით,
თით−ქოს ჩემს გვამ−სა ზედ-გადესხა ნავ−თი მდუ−ღა−რე,
ძარღვ−ნი სკდე−ბოდ−ნენ სა−ში−ნე−ლის წვი−თა და დაგ−ვით,
ტვი−ნი მე−წო−და, გეს−ლი მწვეთ−და თვალ−თა−გან მწა−რე.
ე−სე უ−წყა−ლოდ გან−წი−რუ−ლი და დაშ−თო−მი−ლი
ვეგ−დე მარ−ტო−კა უ−ცხო ცის ქვეშ დიდ კლდი−სა პირ−სა,
ქვე−ყა−ნა−ზედ და ზე−ცა−ზედ კი ი−ყო დუ−მი−ლი,
მოლ−ხე−ნით იყვ−ნენ უ−დარ−დელ−ნი მთი−ებ−ნი ცი−სა!
მოლ−ხე−ნით იყვ−ნენ უ−დარ−დელ−ნი მთი−ებ−ნი ცი−სა...
და მე კი მკლავ−და მწუ−ხა−რე−ბის წყლულ−თა ტკი−ვი−ლი,
შიგ გულ−ში მედ−ვა სა−სიკვ−დი−ლო გეს−ლი სევ−დი−სა.
სუ−ლი მი−გუბ−და, გუ−ლი მტეხ−და ტკი−ვი−ლით, ტანჯ−ვით,
თით−ქოს ჩემს გვამ−სა ზედ-გადესხა ნავ−თი მდუ−ღა−რე,
ძარღვ−ნი სკდე−ბოდ−ნენ სა−ში−ნე−ლის წვი−თა და დაგ−ვით,
ტვი−ნი მე−წო−და, გეს−ლი მწვეთ−და თვალ−თა−გან მწა−რე.
ე−სე უ−წყა−ლოდ გან−წი−რუ−ლი და დაშ−თო−მი−ლი
ვეგ−დე მარ−ტო−კა უ−ცხო ცის ქვეშ დიდ კლდი−სა პირ−სა,
ქვე−ყა−ნა−ზედ და ზე−ცა−ზედ კი ი−ყო დუ−მი−ლი,
მოლ−ხე−ნით იყვ−ნენ უ−დარ−დელ−ნი მთი−ებ−ნი ცი−სა!
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ხეებზე
 |
მუმლი მუხასაოხალხური |
 |
ჩემი ლოცვადავით მაჩაბელი |
 |
ხე დარგემორის ფოცხიშვილი |
 |
მეტეხის კლდეში სწერიამურმან ლებანიძე |
 |
კოდალაინგა ქორდელი |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ხეებზე
 |
ატმის ხე ჯოხს ეუბნებანესტან კუპრავა |
|
რა ჰქნას გულმან, როს ჭმუნვა არ მოეხსნეს?დავით მაჩაბელი |
 |
პანტა-პუნტებინუნუ ჯანელიძე |
|
მუხანესტან კუპრავა |
 |
ნერგიედუარდ უგულავა |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ხეებზე
 |
საქართველოშილადო ასათიანი |
 |
ჩემს ვარსკვლავსნიკოლოზ ბარათაშვილი |
 |
მუხამბაზიაკაკი წერეთელი |
 |
კირკიტელა კაკალიგივი ჭიჭინაძე |
 |
გული გავგზავნე ქვეყნადავაჟა–ფშაველა |
