მო−ი−წყი−ნა თო−ჯი−ნამ, იქ−ნებ კა−ბა არ მო−წონს?
ქა−მა−რი ხომ არ უ−ჭერს? ა−ბა გა−და−ვა−მოწ−მო.
გუ−შინ შე−ვუ−კე−რე და ლა−მა−ზი−ა ძა−ლი−ან,
თმაც კი და−ვარ−ცხნი−ლი აქვს, ა−ბა რი−სი ბრა−ლი−ა?
არც ხმას ი−ღებს, არც მღე−რის, არც მე−ძა−ხის: ა−ნა−ო!
არც ჩე−მი სი−ტყვა ეს−მის და არც იავ-ნა−ნა−ო.
ვერც სხვა ბავშვ−მა გა−არ−თო, მო−ვუყ−ვა−ნე და−ქა−ლი,
მე−რე დე−დამ უ−ყი−და ე−ლე−მენ−ტი ა−ხა−ლი.
რომ ჩა−უ−დო ამ−ღერ−და, მორ−თო სტვე−ნა, ყვი−რი−ლი...
ე−ლე−მენ−ტის გუ−ლისთ−ვის შე−იძ−ლე−ბა ტი−რი−ლი?