ბებო

და−მი−ბერ−და ბე−ბი−კო,
უ−ჭირს ნემ−სის ა−გე−ბა,
ამ ბო−ლო დროს სა−უბ−რის
უძ−ნელ−დე−ბა გა−გე−ბა.

ნეტა ვი−ყო მე დი−დი
ბე−ბოს მე მო−უვ−ლი−დი,
თვა−ლებს კი−დე ვუშ−ვე−ლი
და სათ−ვა−ლეს ვუყიდი.

ყურზეც რა−ღა−ცას ვი−ზამ
არ მა−ში−ნებს გა−დაღ−ლა,
თუ ხმა−დაბ−ლა არ ეს−მის
სი−ტყვებს ვე−ტყვი ხმამაღლა.

ნემსში ძაფს ვე−ღარ უყ−რი
არ ჭირ−დე−ბა კა−მა−თი,
ბე−ბო ნემ−სის მა−გივ−რად
იქ−ნებ სინ−ჯო მა−ხა−თი.