არ ა−ცა−ლეს ღა−მეს წასვ−ლა,
ცისკ−რის ვარსკვ−ლავს ან−თე−ბა,
სა−ა−ხალწ−ლო სამ−ზა−დი−სი
გა−ა−ჩა−ღეს დათ−ვებ−მა.
მა−მა დათვ−მა წა−ი−ხემ−სა -
თაფლ−ში ტუ−ცა კოვ−ზი და
მე−რე ტყი−დან ხმე−ლი შე−შა
თა−ვის ზურ−გით მო−ზი−და.
დე−და დათ−ვი სამ−ზად−ში−ა,
ხან ტკბილ−სა და ხან ცხა−რეს
კერ−ძებს ხარ−შავს, კმაზავს,ზოგჯერ
ბე−ლებს და−უ−ცა−ცხა−ნებს -
ფე−ხებ−ში რომ ე−დე−ბი−ან,
გო−რა−ვენ და რო−კა−ვენ,
ხან გო−ზი−ნაყს ი−პა−რა−ვენ,
ტუ−ჩებს გა−ი−ლო−კა−ვენ;
ხა−ნაც გა−რეთ გარ−ბი−ან და
გზას ზვე−რა−ვენ დი−ლი−დან: -
ჩქა−რა მო−ვა თოვ−ლის კა−ცი
შო−რი ლაპ−ლან−დი−ი−დან?!