მიქ−რის ტყე−ში კუ−კუშ−კა,
ძლი−ერ ხმა−უ−რი−ა−ნი,
გვე−ლო−დე−ბა მთის წვერ−ზე,
ჩვე−ნი ბა−კუ−რი−ა−ნი.

უღ−რა−ნი ტყე გვი−ხუ−ტებს,
ბუჩ−ქის ძირ−ში მგე−ლი−ა,
ციყვი,მელა, კურ−დღე−ლი,
სა−თა−მა−შოდ გვე−ლი−ან.

,,კოხ−ტა გო−რა’’ გვე−ძა−ხის,
სპე−ტა−კი თოვ−ლი−ა−ნი,
ცა ფიფ−ქე−ბად ჩა−მო−დის,
ხან დღე ა−რის მზი−ა−ნი.

მთი−დან მარ−დად ვეშ−ვე−ბით,
და ტა−ფობ−ზე ვბრუნ−დე−ბით,
გზა−ზედ თავ−სა გვესხ−მი−ან,
თოვ−ლის დი−დი გუნ−დე−ბი.

მე−გობ−რე−ბიც კი ვნა−ხეთ,
თოვ−ლის პა−პაც, ფიფ−ქი−აც,
სა−ჩუქ−რე−ბით ბავშ−ვებ−თან,
ცი−გუ−რე−ბით მიქ−რი−ან.

ყვე−ლა კარ−გად ერ−თო−ბა,
აღმა-დაღმა ნა−ვარ−დობს,
მზე გვიღიმის,მაგრამ თოვლს,
სრუ−ლე−ბი−თაც არ ად−ნობს.

მე−მარ−ხი−ლეს გა−ებ−ნა,
შე−საკ−რა−ვი თო−კე−ბი,
გო−გუ−ცუ−ნებს ყინ−ვის−გან,
ა−ლეწ−ვი−ათ ლო−ყე−ბი.

ფე−ხი და−უ−ცურ−და და
ვი−ღაც თოვლ−ში წა−იქ−ცა,
მსწრაფლ ხარ−ხა−რი გა−ის−მა,
ძაღ−ლი ყე−ფით გა−იქ−ცა.

ცი−დან ცვი−ვა მა−ლი მალ,
თოვ−ლის ბა−ტი ბუ−ტე−ბი,
ხონ−ჩით სან−ტაც გა−მოჩნ−და,
ყვე−ლა მას ვე−ხუ−ტე−ბით.

თქვე−ნაც შე−მოგ−ვი−ერთ−დით,
არ იქ−ნე−ბა გვი−ა−ნი,
გე−ლო−დე−ბათ პა−ტა−რებს,
თქვე−ნი ბა−კუ−რი−ა−ნი.