სურვილი თოვლის პაპას

რა მზი−ა−ნი ზამ−თა−რი გვაქვს,
ზა−ფხუ−ლი−ვით და−რი−ა,
წე−ლი−წა−დის ეს დრო−ე−ბი
ნე−ტა ვინ−მემ ა−რი−ა?
დე−დას გუ−ლით ვეხ−მა−რე−ბი ,
რა−საც მე−ტყვის ვას−რუ−ლებ,
ნაძ−ვის ხეც კი მოვრ−თე წუ−ხელ,
მარ−ტომ ძლივს და−ვას−რუ−ლე.
ა−ღარ ვი−თხოვ ჩურ−ჩხე−ლებს და
ა−ღარ ვი−თხოვ გო−ზი−ნაყს,
ყვე−ლას ვუთ−მობ თოვ−ლის პა−პას,
თუ−კი ფიფ−ქებს მო−იყ−ვანს.
ვზივარ,ვუცდი ფან−ჯა−რას−თან
ლა−მაზ ფან−ტელს თეთრს და ბევრს,
სურ−ვილს ხომ არ გა−მიწ−ბი−ლებ
თოვ−ლის პა−პა ა−ხალ წელს?