* * *
ბე−ბომ მი−თხრა, თოვ−ლის გუნ−და
გა−ა−კე−თე ხე−ლე−ბით,
ო, ი−სე−თი ცი−ვი ა−რის,
რა ვქნა სულ ვერ ვე−ხე−ბი.
თუმ−ცა ვი−ცი თოვ−ლის ბა−ბუ
ი−სე ვერ გა−კეთ−დე−ბა,
თეთ−რი გუნ−და თუ არ ვტკეპ−ნე,
ვა−გო−რა−ვე მთელ-მთელად.
ა−გერ უკ−ვე თავს ი−წო−ნებს,
თეთ−რი კა−ცი ა−მა−ყად,
სტა−ფი−ლო და ხის ხე−ლე−ბი,
და−ვუ−მაგ−რე თა−მა−მად.
ე−ზოს ბავშ−ვებს უ−ხა−რი−ათ,
ას−კინ−კი−ლით დარ−ბი−ან,
ბევ−რი თოვ−ლი მო−აგ−რო−ვეს,
თოვ−ლის ბა−ბუს დარ−დი აქვთ.
ახ−ლა მა−თაც მი−ვეხ−მა−რო,
ა−ღარ მცი−ვა ვფი−ცა−ვარ,
სტა−ფი−ლოსაც ვუ−წი−ლა−დებ,
და ჯო−ხებ−საც მცი−ვანას.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ოჯახის წევრებზე, ლექსები თამაშზე, გულუბრყვილო პატარები და ლექსები თოვლზე
სამწუხაროდ, სხვა ამავე ზომის ლექსები, რომელიც ამავე კატეგორიებშია, ვერ მოიძებნა | |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ოჯახის წევრებზე, ლექსები თამაშზე, გულუბრყვილო პატარები და ლექსები თოვლზე
სამწუხაროდ, სხვა უფრო მცირე ზომის ლექსები ამავეე კატეგორიიდან ვერ მოიძებნა | |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ოჯახის წევრებზე, ლექსები თამაშზე, გულუბრყვილო პატარები და ლექსები თოვლზე
 |
ფალავნებიირაკლი გოგოლაური |
 |
დედა-ოფო და ორი მართვენათია აბულაძე |
 |
მაიკოს დარიგებამაია წიგნაძე |
 |
ავადმყოფინოდარ დუმბაძე |
 |
*** (მომილოცე და მაკოცე)ქეთევან კვიტატიანი |
