გი−ო ბიჭ−მა დიდ−ზე დი−დი,
მო−ი−ტა−ნა ვარსკვ−ლა−ვი,
დე−დი−კოს და მა−მის გუ−ლი
გა−ა−ხა−რა ნა−ნა−ხით.

ყვე−ლა სა−განს კარ−გად სწავ−ლობს,
არ აკ−ლი−ა ფრი−ა−დი,
მაგ−რამ მა−თე−მა−ტი−კა−ში,
ა−რის მე−ტად ჭკვი−ა−ნი.

მი−ვუ−მა−ტოთ, გა−მო−ვაკ−ლოთ,
გა−ნა ა−სე რთუ−ლი−ა?
ა−მო−ცა−ნებს მარ−ტი−ვად ხსნის,
თა−ნაც მა−ღალ−ქუ−ლი−ანს.

ო−ღონდ ლექ−სის სწავ−ლა ა−რის,
მისთ−ვის მე−ტად სირ−თუ−ლე,
თუმ−ცა ზღა−პარს მო−გიყ−ვე−ბა,
რო−მე−ლიც გსურს,
ი−სურ−ვე!

გი−ო ბიჭ−მა ვარსკვ−ლა−ვე−ბით,
სულ გა−ავ−სო რვე−უ−ლი,
რად−გან ი−ცის რომ ნას−წავ−ლი
ა−რის კა−ცი რჩე−უ−ლი.