ქუდი ქარში

ნო−ემბ−რის ქარ−ბუქს მიჰ−ქონ−და ქუ−დი,
მის−დევ−და გო−გო, ცელ−ქი და ურ−ჩი.
- შე−ი−კა−რი−ო! - ს−თხო−ვა დე−დი−დამ.
- ქა−რი იქ−რო−ლებს ჩვენ−თან დღე−ი−დან!
ყელ−თან გა−ბან−ტა გო−გონას ქუ−დი,
ლა−მა−ზი ნასკ−ვით, არ ი−ყო ცუ−დი.
ვინ და−უ−ჯე−რა, გა−იხს−ნა უ−ცებ...
ახ−ლა კი გარ−ბის და გუ−ლი უ−ცემს...
ო−ღონ−დაც ქუ−დი ჩა−იგ−დოსს ხელ−ში...
უ−კან დე−დი−და სულ ხვნეშა-ხვნეშით,
მის−დევს და უნ−და ი−ყოს ზა−ფხუ−ლი,
და−ლი−ოს ყა−ვა თა−ვის დაფ−ქუ−ლი
და გა−ი−რუ−ჯოს მ−ცხუნ−ვა−რე მზე−ზე,
სი−ხა−რუ−ლის−გან წა−მოხ−ტეს ზე−ზე,
რო−დე−საც წვი−მა წა−მო−ვა უ−ცებ...
მაგ−რამ სად ა−რის... ქალს გუ−ლი უ−ცემს...
ნე−ტავ ი−პო−ვოს ლა−მა−ზი ქუ−დი,
წი−ნათგრძ−ნო−ბა აქვს ძა−ლი−ან ცუ−დი...
და ა−ი ქარ−მა დაჰქ−რო−ლა ი−სე,
შე−მო−დო ქუ−დი ალ−ვის ხის წვერ−ზე.
გო−გონა თვა−ლებს ცრემ−ლე−ბით ივ−სებს,
მი−სი სლუ−კუ−ნი ის−მის მთელს ველ−ზე.
გა−იგო ყვავ−მა და და−ეხ−მა−რა
არც უ−გუ−ლო−ა და არც მკვე−ხა−რა.
ჩა−მო−უ−ტა−ნა ქუ−დი წვე−რო−დან...
ი−სე ჩხა−ო−და, თით−ქოს მღე−რო−და...
და სა−ნამ ყვა−ვი უ−კან აფ−რინ−და,
ქა−დის ნა−ტე−ხით გა−უ−მას−პინძლ−და
ჯი−უ−ტი გო−გო... ქუ−დის დამ−ჭე−რი,
უ−ეც−რად გახ−და, მშვი−დი, დამ−ჯე−რი...