ჩვენს ვაშ−ლის ხეს თოვ−ლის ფიფქ−მა
თეთ−რი კა−ბა მო−უ−ქარ−გა,
გულ−ში ფიქრობ:ასეთ კა−ბას
ცის ფე−რი−ა მო−უ−ტან−და.

სი−ლა−მა−ზით კოპ−წი−ა−ობს,
თით−ქოს სძინავს,სიზმრებს იხ−ვევს,
ფერად-ფერად სამ−ყა−რო−ში
ნა−ვარ−დო−ბით ღა−მეს ი−თევს.

აბა,როგორ გა−ა−ტა−როს,
გრძელი,გრძელი ზამთ−რის ღა−მე?
თუ სიზმ−რებ−ში არ გა−ერ−თო,
არ ეს−ტუმ−რა ვარსკვ−ლავს ცა−ზე.

რო−ცა მო−ვა გა−ზა−ფხუ−ლი,
თეთრ ყვა−ვი−ლებს გა−მო−ის−ხამს,
სიყ−ვა−რულს და აღ−ტა−ცე−ბას
ჩვენს საც−ქერ−ლად გა−მო−ი−ტანს.

უ−ყუ−რებ და ყვა−ვი−ლე−ბის
სი−ლა−მა−ზით ი−ხიბ−ლე−ბი,
მზის სხი−ვებ−ში გახ−ვე−უ−ლი,
ხე რას ფიქ−რობს მა−საც ხვდე−ბი.

მე−რე მო−დის სას−წა−უ−ლი,
ყვა−ვი−ლე−ბი რომ გაქ−რე−ბა,
მათ ად−გილ−ზე ბავს−ვე−ბისთ−ვის
გემ−რი−ე−ლი ვაშ−ლი ჩნდე−ბა.

ჩვენს ვაშ−ლის ხეს მზე დაჰ−ნა−თის,
სი−ო ნა−ზად ე−ფე−რე−ბა,
ბავშ−ვე−ბისთ−ვის სიყ−ვა−რუ−ლი,
სიტკ−ბო−ე−ბა ე−მე−ტე−ბა.