შუა ზამთარი იდგა, მაგრამ ისე თბილოდა, იტყოდი, სადაცაა, ხეები გაიკვირტებაო.

ბავშვებს თოვლი ენატრებოდათ.

ერთ საღამოს ქარმა დაუბერა, აცივდა.

- ამაღამ ითოვებს, - ჩაილაპარაკა ეზოში მოფუსფუსე გიგა პაპამ.

- ითოვებს?! - ტაში შემოჰკრეს თეონამ და ლაშამ და პაპის ნათქვამი სოფელს მოსდეს.

დილით და-ძმამ ყველას დაასწრო ადგომა. ფანჯრიდან უხვად დათოვლილი და უჩვეულოდ გარინდული ტყე მოჩანდა. საკვირველია და, თეთრი სამოსელი უშნოდ ტოტებგაფარჩხულ ხეებსაც კი ძალზე შვენოდა.

მალე არემარე ბავშვების ჟივილ-ხივილმა გააყრუა. ლაშა არც გუნდაობაში ჩამორჩა თანატოლებს და არც ციგაობაში, მაგრამ როცა ბიჭებმა ხე შეარხიეს და თოვლი ზედ დაეყარა, გაბუსხული წავიდა სახლში.

საღამოს თეონამ დედას შესჩივლა:

- ძალიან მრცხვენია, ბუტია ძმა რომ მყავს.

- როგორც კი გაბუტულს დავინახავ, გული ჩხვლეტას მიწყებს, - ამოიოხრა დედამ.

- მეც ასე მემართება, - დაიჩივლა მამამაც.

ლაშა ჩაფიქრდა...იფიქრა, იფიქრა და...

- ბუტიაობას რომ გადავეჩვიო, გული აღარ დაგიწყებს ჩხვლეტას?- კრძალვით ჰკითხა მამას.

- არა, - დაბეჯითებით უპასუხა მან.

- არც შენ? - მიუბრუნდა დედას.

- არა, რა თქმა უნდა,- გაუღიმა დედამ.

- ჰოდა, მეც აღარ გავიბუტები! - რიხიანად თქვა ბიჭმა.

- სიტყვას თუ შეასრულებ, ასი წლის სიცოცხლე მომემატება! - შეაგულიანა გიგა პაპამ.

მას შემდეგ ლაშა აღარ გაბუტულა.

მართლაცდა, დედ-მამის კარგად ყოფნასა და გიგა პაპას ასი წლის სიცოცხლესთან რა სახსენებელია ბუტიაობა!