ერთ დიდ ტყეში დედამიწის ყველაზე პატარა და ლამაზი ფრინველი- კოლიბრი ცხოვრობდა, რომელსაც სამოთხის ჩიტის სახელითაც იცნობდნენ. მას თანაგანცდის  უდიდესი ნიჭი ჰქონდა და ვინ იცის ,ვის არ ედგა მხარში. სხვისი მწუხარება მთელი გულით სწყინდა და სიხარული საკუთარივით ახარებდა,ხოლო ბედნიერი ფრთოსნების ხილვა სიცოცხლის ხალისს მატებდა. კოლიბრის ახლოს მუდამ ტრიალებდნენ მეგობრები: თავსავარცხელა ოფოფი, ხეკაკუნა კოდალა და თავგვირგვინა ჩიტბატონა.ისინი ერთად ატარებდნენ დროს და ულამაზეს დღეებს ჩუქნიდნენ ერთმანეთს. ფრინელთა შორის შეუცდომელი არავინ იყო, მაგრამ ამავე დროს თითოეულს ჰქონდა რაღაც განსაკუთრებული,რითაც ტყეს თავისი არსებობით რაღაცას მატებდნენ, რაღაც მნიშვნელოვანს. ერთხელ საკვების საძებნელად გამოსულ კოლიბრი შინ დაღლილი ბრუნდებოდა. უცებ უცნაურმა ნათებამ მოჭრა თვალი, გაიხედა და გაოცება ვერ დამალა,როცა თავისი თივის თავშესაფრის ნაცვლად ოქროს ბრწყინვალე ბუდე დაინახა:_ საოცარად თვალისმომჭრელია, ასეთი ლამაზი ბუდე არასოდეს მინახავს! ნეტავ, ვის უნდა ებოძებინა ,ასეთი ძვირფასი საჩუქარი?!_აღფრთოვანებული იმეორებდა სამოთხის ჩიტი. _მართლაც საკვირველი სილამაზისაა! შენ ეს დაიმსახურებულად გხვდა წილად _უთხრეს მეგობრებმა,თუმცა თავგვირგვინა ჩიტბატონას დიდად არ გახარებია. მოსაღამოვდა თუ არა, ოფოფი,კოდალა და ჩიტბატონა შინისაკენ გაფრინდნენ. გზად ჩიტბატონამ თანამგზავრებს უთხრა:_ ეგ ოქროს ბუდე მე უფრო მომიხდებოდა, ბოლოს და ბოლოს თავზე გვირგვინი მადევს და დედოფლის სადარი გარეგნობაც მაქვსო. _ძალიან ცდები ,მეგობარო, როცა კოლიბრზე ასე საუბრობ, განა თავად შენს სიხარულს ასე იზიარებს?!_სხარტად უპასუხა ოფოფმა. _სიმართლეს გეუბნება ოფოფი, უნდა გვახსოვდეს, სხვისი სიხარულის გაზიარებით, ჩვენ შეგვიძლია საკუთარი წილი დავიმსახუროთ!_დაამატა კოდალამ.