რამდენიმე წლის წინ, საზაფხულო არდადეგებზე სოფელში ჩასულ შვილიშვილს პაპამ ვირის ჩოჩორი აჩუქა. გოგონას სიხარულს საზღვარი არ ჰქონდა. მას ჯერ თავზე ყვავილების გვირგვინი დაადგა,შემდეგ ათასნაირი საკვებით უპასპინძლდებოდა და ყურადღებას არ აკლებდა. ჩოჩორიც ძალიან კეთილი და გულისმიერი გახლდათ, ჩოკინ-ჩოკინით აკეთებდა საქმეს, ამიტომ ჩოკინა დაარქვეს. რამდენიმე კვირაში ჩოკინასთან გამომშვიდობების დროც დადგა. გოგონა ქალაქში დაბრუნდა, ჩიჩორი კი პაპას ჩააბარა. მალე ოჯახს ისე გაუჭირდა ,რომ გაყიდვა განიზრახეს,თუმცა მალევე გადაიფიქრეს; შვილილიშვილს გულს ვერ ვატკენთო , დაიტოვეს და მცირე საქმეზე ამუშავებდნენ. მოხუცებს ჩოკინა დაუზარებლად უწვდიდა დახმარების ხელს და უმსუბუქებდა შრომას. დღე დღეს მისდევდა და ჩოჩორიც გაიზარდა. მას ნელ-ნელა უმძიმებდნენ ტვირთს. ერთხელ ვეღარ გაუძლო სიმძიმის ზიდვას, ორმოში ჩავარდა და წამოიძახა: _საკვირველია, რაც უფრო მეტად ვეხმარები და ვუმსუბუქებ შრომას ,მით მეტს ითხოვენ ჩემგან. ახლა კი ვერც საკუთარ თავს ვპატრონობ და ვერც სხვისთვის მომაქვს სარგებელი. ეს გაკვეთილია ,რომ მომავალში ზედმეტი არ ავიღო საკუთარ თავზეო. 

შეგონება(მორალი): რაც უფრო მეტს აიღებ შენს თავზე, მითუფრო მეტს აგკიდებენ