სემინარიის ეზოდან გუნდ-გუნდად გამოდიოდნენ ახალგაზრდები და მხიარული სიცილ-კისკისით მიუყვებოდნენ ქუჩას.

გოგლა და ბესოც გამოვიდნენ.

ლამაზი გაზაფხულის საამო სუნით იყო გაჟღენთილი ქალაქი.
ნუშ-ტყემლები თეთრად გადაბურდულიყო. ყველაფერში გაზაფხული იდგა, თითქოს ყველა სულდგმულის გულში გაზაფხული ჩამჯდარიყო.
ცელქი სიოც გაზაფხულის ნარნარა ფრთებით დაფრინავდა, მერცხლებს უხმობდა სათამაშ-სანავარდოდ.

გოგლასაც და ბესოსაც დასტყობოდათ გაზაფხულის სიხალისე.

მხიარულად ჩაიარეს ქუჩა. მეორე ქუჩის დასაწყისში პატარა ბიჭი შეამჩნიეს. გამხდარსა და გაყვითლებულს ხელში პატარა ყუთი ეჭირა.

გოგლა მიუბრუნდა ბიჭს.
- ჰყიდი რამეს?
- ჰო.
- რასა?
- ჩიტებს, - თქვა ბიჭმა და ყუთის პატარა ჭრილიდან ტანმოხატული გულწითელა ჩიტი ამოიყვანა.
- ეს ერთი გყავს?
- არა, ოთხია.
- რამდენად ჰყიდი?
- თორმეტ კაპიკს ვაფასებ, თუ ყუთსაც წაიღებ, ოცი კაპიკი უნდა მომცე, - მისუსტებული ხმით უთხრა ბიჭმა.
გოგლას შეებრალა ტყვექმნილი ჩიტები, უფრო კი პატარა მოვაჭრე შეენანა. ამოიღო ფული და ბიჭს გაუწოდა.
- ხურდა არა მაქვს, - თქვა ბიჭმა.
- არც ხურდა მინდა, არც ყუთი, მარტო ჩიტები მომეცი.

ბიჭმა სათითაოდ ამოიყვანა ყუთიდან ხატულა ჩიტები. გოგლამ თითო ხელში თითო დაიჭირა, მერე ჰაერში ასწია ორივე და გაუშვა, ჯერ ორი და მერე მეორე ორიც. ფრინველებმა ჰაერში შეინავარდეს.

გაოცებული ბიჭი თვალებაელვარებული შეჰყურებდა გოგლას.
- თუ არ გინდოდა, რატომ ყიდულობდი? - შეეკითხა არანაკლებ გაკვირვებული ბესო.
- მინდოდა, ჩიტების სიხარული მენახა, - მიუგო გოგლამ.