მემღერება და ვიმღერი

მემ−ღე−რე−ბა და ვიმ−ღე−რი, _
გულ−ზე მჭირს სა−მი ი−ა−რა:
წარ−სულ−ზე ფიქ−რი მა−წუ−ხებს,
აწმ−ყო−ში ა−რა ყრი−ა რა
და მო−მა−ვა−ლის ფიქ−რე−ბიც
ა−რავინ გა−მიმ−ზი−ა−ნა!
ნის−ლებ−ში გახ−ვე−უ−ლი−ა,
ოდ−ნა−ვა ბჟუ−ტავს ვარსკვ−ლა−ვი,
ვე−ღარ ვა−შო−რებ თვა−ლებ−სა,
ერ−თხელ ი−მი−სი მნა−ხა−ვი,
და−ჟი−ნე−ბუ−ლის მის ცქე−რით
შე−ვი−ქენ და−საძ−რა−ხა−ვი.
გულ−ში კი წყლუ−ლი იზრ−დე−ბა,
სულ−სა მი−ხუ−თავს, მა−ღო−ნებს,
სიკვ−დი−ლი ა−რა მწა−დი−ან,
თუმც ტანჯ−ვა სიკვ−დილს მა−გო−ნებს
და ჩე−მი ყოფ−ნა ა−სე−თი
სა−წყალს ა−მი−რანს მა−გო−ნებს.
ხმა−ლიც გვერდს უ−ძე, გო−ში−აც
ერთ−გუ−ლა−და ჰღრღნის რკი−ნა−სა;
არც ხმა−ლი მო−დის გმირ−თა−ნა,
ვერც თი−თონ სწვდე−ბა ი−მა−სა.
გაღრღ−ნი−ლი ჯაჭ−ვიც მთე−ლი−ა,
ჰხე−დავს მე−ო−რე დი−ლა−სა;
სწვავს ტანჯ−ვა-ვაების ცე−ცხლი
პატ−რონს და ი−მის ბი−ნა−სა:
მო−მავ−ლის სხი−ვი ა−ქარ−ვებს
გმი−რის ოხვ−რას და გმინ−ვა−სა.