შე−მოდ−გო−მის მა−გივ−რად
შე−მო−სუ−ლა ზამ−თა−რი,
მა−ხა−რობ−ლად მობრ−ძან−და
თოვ−ლის ფიფქ−თა ამქარი.

მოიბუზნენ ჩი−ტე−ბი,
გულ−წი−თე−ლა ღა−ბუ−ა,
ბავშ−ვებ−მა კი ე−ზო−ში
დავდ−გით თოვ−ლის ბაბუა.

დავაყენეთ და−რა−ჯად
ფხიზ−ლად შეხვ−დეს ა−ლი−ონს,
გა−უფრ−თხილ−დეს ცო−ცხსა და
ბრო−წე−უ−ლის ყა−ლი−ონს.

თავზე ვედ−რო ა−ხუ−რავს
ცხვი−რი სტა−ფი−ლო−სი აქვს,
ყა−ლი−ო−ნი შეკ−ვე−თით
პა−პას გა−მოთ−ლი−ლი აქვს.

გვიხარია ზამ−თა−რი
ა−ბა რა დაგ−ვა−ღო−ნებს,
პა−პა გულ−ში ი−ცი−ნის,
და ყა−ლი−ონს აბოლებს.

ბებოს სუფ−რის გაშ−ლა−შიც
მი−ვაშ−ვე−ლებთ მარჯ−ვედ ხელს,
თოვ−ლით გა−ხა−რე−ბუ−ლი
ვე−ლო−დე−ბით ა−ხალ წელს.