სოფ−ლად გვყავს თხე−ბის ო−ჯა−ხი
ყა−რა−მა−ნი და ბარ−ბი−ა,
მათ შე−ე−ძი−ნათ ციკ−ნე−ბი,
რა სა−სა−ცი−ლოდ დარბიან!

ციკ−ნე−ბი მი−ხოს არ−გუ−ნეს,
მი−ხო ბი−ჭი−ა კა−ხე−ლი,
მან უნ−და ზარ−დოს ციკ−ნე−ბი
და შე−ურ−ჩი−ოს სახელი.

სა−ხე−ლებს თუ ვერ და−ვარქ−მევ
მე რა−ღა ბი−ჭი ვიქ−ნე−ბი,
ჯერ პა−წა−წი−ნა ტყუ−პა−ლებს
ერქ−მე−ვათ ი−სევ ციკ−ნე−ბი.

გაიზრდებიან გავმ−წყემ−სავ,
ვას−წავ−ლი ანა-ბანასო,
სა−ხე−ლებს ი−სე შე−ურ−ჩევ
არ შერ−ცხვეს ყა−რა−მან−სა−ო.