“- მა−მა−ჩე−მი ღო−ნი−ე−რი
და უ−ზო−მოდ ძლი−ე−რი−ა,
მუ−დამ ი−ცავს და−ჩაგ−რუ−ლებს,
ის ხომ პო−ლი−ცი−ე−ლი−ა!”

“- ა−ი ჩე−მი მა−მი−კო კი
უვ−ლის მათ, ვინც ა−რის ა−ვად,
ჩვენ გვ−თხოვს, ად−რე და−ვი−ძი−ნოთ,
თუმ−ცა ღა−მეს ა−თევს თა−ვად”.

“- მეც უნ−და ვთქვა მა−მა−ჩემ−ზე:
სულ არ უყ−ვარს დიდ−ხანს ძი−ლი,
ჩვენთ−ვის უვ−ლის, ა−სუფ−თა−ვებს 
დე−და−ქა−ლაქს სის−ხამ დი−ლით”.

“- ჩემს მა−მი−კოს სი−მა−მა−ცე
ბევრ−ჯერ გა−მო−უ−ჩე−ნი−ა,
ჯა−რისკაცის მძი−მე ფორ−მა
სხვა ტან−საც−მელს ურჩევნია”.

ყვე−ლა მა−მა შვი−ლე−ბისთ−ვის
გარ−ჯას, შრო−მას ჩვე−უ−ლი−ა,
პრო−ფე−სი−ას რა აზ−რი აქვს,
ყვე−ლა გა−მორ−ჩე−უ−ლი−ა!!!