მა−თე, ლუ−კა, ზუ−რი−კე−ლა,
ვახ−შამს ე−ლის ერ−თად ყვე−ლა.
რა−მე ცი−ვი მოგ−ვი−ტა−ნეთ,
ზა−ფხუ−ლი−ა, ძლი−ერ გვ−ცხე−ლა.

წვე−ნე−ბი და ტორ−ტი ხი−ლის,
ნა−ყი−ნე−ბი ბევ−რი თხი−ლით,
ცი−ვი ლი−მო−ნა−თის ბოთ−ლი,
სი−ცხი−საგნ მოგვ−დის ოფ−ლი.

მთე−ლი დღე−ა ბურთს დას−დე−ვენ
ვინ და−ითვ−ლის მა−გათ გო−ლებს?
სახ−ლი მა−შინ ახ−სენ−დე−ბათ,
რო−ცა დაბ−ნელ−დე−ბა ხოლ−მე.

ა−სე გა−დის წე−ლი−წა−დი,
ხან ცი−ვა და ხა−ნაც ცხე−ლა,
ბი−ჭუ−ნე−ბიც და−ი−ზარდ−ნენ,
თქვენთ−ვის სწრა−ფად, ჩემთ−ვის ნე−ლა.