თა−გუ−ნი−ა ცხოვ−რობს ხვრელ−ში,
რო−გორ ხე−დავს ნე−ტავ ბნელ−ში?
საჭ−მე−ლი რომ მო−ი−პა−როს,
ღა−მით და−დის ყველ−გან, ჭერ−შიც.
სი−ბინ−ძუ−რეც რო−გორ მოს−წონს,
რას კად−რუ−ლობს კი−დევ ი−ცით?
მო−ი−პა−რა თხილ-კაკალი,
გა−ი−ტა−ნა სო−როს ი−ქით.
თა−ვი−დან−ვე უ−წი−ლა−დეთ,
თხი−ლი−ა თუ კა−კა−ლი−ა,
მო−ი−პა−რავს, ი−მა−რა−გებს,
ქურდ−ბა−ცა−ცა მი−ტომ ჰქვი−ა.
ვინ ას−წავ−ლის სი−სუფ−თა−ვეს?
მის დე−და−საც თაგ−ვი ჰქვი−ა,
რო−ცა ხა−ფანგს და−უ−გე−ბენ...
თან ცო−დო−ა, თან - ა−ხი−ა!