ლი−ზიმ კი−თხა დე−დი−კოს
- გო−გო რო−გორ დავ−ხა−ტო?
გა−უ−ღი−მა დე−დამ,
- მო−დი და დავ−ხა−ტოთ ერ−თად.
ა−ი, უკ−ვე, ნახე-შემოვხაზე სა−ხე.
შე−ნი კი ო−რი ცა−ლი მი−უ−ხა−ტე თვა−ლი,
ფე−რე−ბი რომ და−ინახოს,
მზის სხი−ვე−ბით გა−იხაროს
და, რომ შეძ−ლოს სუნთქ−ვა,
ერ−თი ცხვი−რიც უნ−და.
ლი−ზიმ უ−თხრა დე−დას
- სულ მე მემს−გავ−სე−ბა,
ჩემნა−ირად ,ალ−ბათ,
ექვ−სი წლი−სა გახ−და.
- ქე−რა თმა და ო−რი ყუ−რი,
რომ ეს−მო−დეს სიმ−ღე−რა..
ერ−თი პი−რიც მი−ვუ−ხა−ტოთ
ა−ი, ჩვენც გაგ−ვი−ღი−მა.
დე−დი−კოს რომ მო−ე−ფე−როს,
მი−ვუ−ხა−ტოთ ო−რი ხე−ლი.
ლურ−ჯი კა−ბა ჩა−ვაც−ვით და
და−ვას−რუ−ლეთ ნა−ხა−ტი.