ბე−ჰე−მო−თი ბე−ჰე და
ბე−ჰე−მო−თი ბე−ჰეჰე,
ლაფ−ში ა−მოსვ−რი−ლე−ბი
უ−ფი−ცხე−ბენ მზეს ფე−ხებს.
ა−ბა−ზა−ნებს ი−ღე−ბენ,
აქვთ ტა−ლა−ხის ნიღ−ბე−ბი.
სვა−მენ პიტ−ნის ნა−ყენს,
ნამდ−ვი−ლად არ ა−წყენთ.
ზოგ−ჯერ ბე−ჰემოთები
ერ−თო−ბი−ან ნო−ტე−ბით.
ბე−ჰე−მო−თი ბე−ჰეჰე და
ბე−ჰე−მო−თი ბე−ჰე
ძილს უფრ−თხო−ბენ ვე−ფხვებს.
ხა−ნაც ბე−ჰემოთები
ლანჩს ა−წყო−ბენ ყლორ−ტე−ბით.
ლელ−საც არ ი−წუ−ნე−ბენ,
ოფლ−ში გა−წუ−წუ−ლე−ბი.
ბე−ჰე−მო−თი ბე−ჰეჰე და
ბე−ჰე−მო−თი ბე−ჰე,
დე−ბენ ფე−ის−ბუქ−ზე
ნაირ-ნაირ სელ−ფებს,
თან ი−ღე−ბენ ლო−ტოს−თან,
სა−მახ−სოვ−რო ფო−ტო−საც.
ბე−ჰე−მო−თი ბე−ჰეჰე და
ბე−ჰე−მო−თი ბე−ჰე,
უ−კი−თხა−ვენ ერთ−მა−ნეთს
ლაფ−ში შე−თხზულ ლექ−სებს.
მი−ირთ−მე−ვენ კოქ−ტე−ილს,
შვე−ნით ციცქ−ნა ქოლ−გე−ბი.
მზე−ზე გა−რუ−ჯუ−ლე−ბი
ჩვე−ნი ბე−ჰემოთები,
სა−ხეს ი−ნი−ა−ვე−ბენ
დრო-დრო პალ−მის ტო−ტე−ბით.
ბე−ჰე−მო−თი ბე−ჰე და
ბე−ჰე−მო−თი ბე−ჰეჰე,
კარ−გად დას−ვე−ნე−ბუ−ლი (დი−დად კმა−ყო−ფი−ლე−ბი)
შეხვ−დე−ბი−ან სექ−ტემ−ბერს.
ის−წავ−ლი−ან ა−თებ−ზე,
გზად სი−კე−თეს და−თე−სენ.
და გულს გა−უ−ხა−რე−ბენ
მა−მებ−სა და დე−დებს,
ბე−ჰე−მო−თი ბე−ჰეჰე და
ბე−ჰე−მო−თი ბე−ჰე.