ლოქო

ი−მა−ლე−ბა ქვებ−ში ლო−ქო,
ურ−ჩევ−ნი−ა ქვე−ბი ოქ−როს,
ლო−ქო თა−ვის ქვე−ბის დარ−ბაზს
რო−დი ა−დებს კლიტე-ბოქლომს.
ა−მი−ტო−მაც ღორ−ჯო−ე−ბი
და−ცუ−რა−ვენ ჯგრო-ჯგროებად
და სა−ერ−თო წყლის სის−ტე−მით
სარ−გებ−ლო−ბენ ლიფ−სი−ტე−ბი.
ქვებ−ში ნა−ხავთ კი−ბორ−ჩხა−ლებს,
ი−ლე−სა−ვენ კიბერ-ბრჭყალებს;
ხო−ლო რო−ცა რვა−ფე−ხე−ბი
მოძ−რა−ო−ბას ა−ფერ−ხე−ბენ,
ზუ−თხე−ბი და ქორ−ჭი−ლე−ბი
რიგს ი−ცა−ვენ მორ−ჩი−ლე−ბით.
შორს რომ ჩა−ნან, მურ−წე−ბი−ა,
ჩუ−მად მი−ი−ძურ−წე−ბი−ან.
ი−მა−ლე−ბა ლო−ქო ქვებ−ში,
რას და−აკ−ლებს წვი−მის თქე−ში
და უფ−რო რომ ი−ყოს მშვი−დად,
წა−ი−ფა−რებს შლამს და ქვი−შას.