პატარა ანას ერთ ასეთი ჩვევა აქვს, იმისთვის რომ ტკბილად ჩაეძინოს, აუცილებლად დედა უნდა მიუწვეს გვერდით. თუმცა, ზოგჯერ, ვინ ვის აძინებს, ეგეც საკითხავია...

- დედა, დამელოდე, ჯერ არ დაიძინო! - ეჩურჩულება ანა მთვლემარე დედიკოს და მსუბუქად აჯანჯღარებს.

- ვერ დაგელოდები, ჩემო გოგო, ძილის ფერია დღეს მე უფრო ადრე მესტუმრა... - ბუტბუტებს თვალებდახუჭული დედა და იღიმის.

- გეხვერწები დეე! - ჯიუტობს ანა.

- გეხვერწები კი არა გეხვეწები, ან საერთოდაც - გთხოვ! - ოდნავ გამოფხიზლდა დედა. ანას გაეხარდა დედის გაღვიძების მარტივ ხერხს რომ მიაგნო და ტიკტიკი გააგრძელა.

- დე, ხვალ მანქნით არ წამიყვან ბაღში?

- მანქანით, ანა, მანქანით! - თვალები დაჭყიტა დედამ. - საიდან მოგაქვს ეს სიტყვები?

- ჩვენი მეზობლები ლაპარაკობენ ასე და იქიდან! - არ დაიბნა ანა.

- ოჰ, ღმერთო ჩემო, წამოდი, რამე კარგი წიგნი წავიკითხოთ, გინდა?

- მინდა, მინდა, მინდა! - წამოხტა გახარებული ანა საწოლიდან. - მერე ბევრი არაფერი ახსოვს, რადგან დივანზე ხუთ წუთში ჩაეძინა, წაკითხულის მოსმენა მაინც მოასწრო და დაესიზმრა, რომ ირემს, რომელსაც რქებს შორის მშვენიერი ალუბლის ხე ამოსვლოდა, გაქცევის ნებას არ აძლევდა და ეუბნებოდა:

- გთხოვ, არ გაიქცე, მე ბარონი არ ვარ, რომ შეგწვა და შენი ალუბლებისგან კომპოტი მოვამზადოო. - აბა, გამოიცანი, რას უკითხავდა ანას დედა?