ერთ გლეხს ათი  ცხვარი ჰყავდა. იგი მათ ყოველ დილით ეუბნებოდა;

მგლისგან დაცულები იქნებით ყოველთვის, თუ არ დაგავიწყდებათ,რომ  ერთი ყველასთვის და ყველა ერთისთვის არსებობთო. ცხვრებს კი არასოდეს უფიქრიათ ამის გათვალისწინება და ბალახის დანახვისთანავე ავიწყდებოდათ ერთმანეთი.

მგელი ყოველდღე ცხვრების შორიახლოს დასუნსულებდა  და ხელსაყრელ მომენტს ეძებდა ხელში ჩასაგდებად. იგი დაკვირვების შედეგად მიხვდა ,რომ ცხვრებს

საერთოდ არ ახსოვდათ  პატრონის დარიგება და გახარებული 

ჩუმად იცინოდა. 

ზაფხულის მზიან დღეს ცხვრები ჩვეულებისამებრ გაუშვეს მინდორში და მთავარი წესიც გაახსენეს,რის მიხედვითაც უნდა ემოქმედათ. ისინი კი მხოლოდ ჭამაზე და საკუთარი თავზე ფიქრობდნენ . ბალახით კარგად ,რომ დანაყრდნენ  ხის ქვეშ მოკალათდნენ და ძილს მიეცნენ. მგელმა ეს შენიშნა თუ არა მაშინვე მიიპარა და ნაპირიდან ერთ-ერთი მოხერხებულად მოიტაცა .  ცხვრის განწირულ ყვირილზე სხვებსაც გაეღვიძათ,მაგრამ 

ეს ჩვენ არ გვეხებაო და ძილი გააგრძელეს.

მეორე დღესაც იგივე განმეორდა, ნადირმა დრო იხელთა და ამჯერად მეორე ცხვარი წააცუნცულა.

მართალია სხვებმა შენიშნეს გასაჭირში ჩავარდნილი ცხვარი შველას როგორ ითხოვდა,მაგრამ ჩვენ ხომ არ გვერჩისო და ყურიც არ ათხოვეს.

მომდევნო დღეებშიც მგელი იგივენაირად დაელოდა მომენტს   და 

ყოველ დღე თითოს ცხვარს მიარბენინებდა.  ბოლოს ერთი ცხვარი დარჩა და მიხვდა მისი მშველელი 

უკვე აღარავინ იყო და თქვა:

პატრონი სულ გვეუბნებოდა ერთი ყველასთვის და ყველა ერთისთვის არსებობთო. ჩვენ კი არც ვუსმენდით,ამიტომ ღირსი ვარ ახლა რაც ჩემს თავს ცუდი ხდებაო.

მორალი (შეგონება): ზოგჯერ გულგრილობა და უმოქმედობა სავავალოდ სრულდება.