პატარა და ლამაზ  მდელოზე ოთხი რჩეული ხე ამოსულიყო. მათი ნახვა ყველას ხიბლავდა, ისეთი მოხდენები , ტანადები და სიცოცხლით სავსენი იყვნენ. უხაროდათ ადამიანებთან ურთიართობა,თანაარსებობა და სიკეთის გაცემ-მიღება, ხალხიც სათანადოდ ეპყრობოდა  ხეებს, ამიტომ იქ ყველა ბედნიერად გრძნობდა თავს. 

ერთ წელს უჩვეულოდ სუსხიანი ზამთარი მოვიდა, ქარიშხალი ,თოვლი და გაუსაძლისი ყინვა ყოველდღე ერთმანეთს ენაცვლებოდა. მსგავისი რამ არასოდეს  მომხდარა მათ მხარეში, რამდენიმე კვირა ებრძოდნენ ხეები ცუდ ამინდს,რომელიც მათ წაქცევას ლამობდა, 

ცდილობდნენ მედგრად ყოფილიყვნენ ერთხანს გაუძლეს, მაგრამ მაინც წელში მოიხარნენ და ნელ-ნელა დაუძლურდნენ.

-ჩვენ ამ განსაცდელს გავუძლებთ!_თქვა ყველაზე დიდმა 

-რა თქმა უნდა გავუძლებთ და უფრო ძლიერებიც გავხვდებით!!!გამოეხმაურა სამივე ერთად.

-მარტო სიტყვებით გამხნევება არ გვიშველის, სასწრაფოდ უნდა ვიმოქმედოთ და ერთმანეთს ტოტებით გავუმაგროთ მხარი!!!_საუბარი გააგრძელა დიდმა ხემ.

-კარგი აზრია, ჩვენ ასე თუ გადავრჩებით !!!! დაეთანხმნენ სხვები და ერთმანეთის გვერდი-გვერდ დადგა ყველა, ამინდის გაუარესებასთან ერთად უფრო ძლიერად ეჭიდებოდნენ ერთმანეთს.

რამდენიმე დღის შემდეგ კარგი ამინდი დადგა და ღრუბლები მზემ შეცვალა. გარეთ გამოსვლისას ხალხს სამწუხარო სურათი გადაეშალა თვალწინ , რადგან ყველაფერი მიწასთან იყო გასწორებული, ყვავილები, ბუჩქები თუ ხეები.  

ბოლოს როცა მდელოს გადახედეს, სადაც ოთხი უცხო ხე ეგულებოდათ, მათ სიხარულს საზღვარი არ ჰქონდა , რადგან ოთხივე გადარჩენილიყო. 

_ერთმანეთს ისე ჩასჭიდებიან ,რომ შეუძლებელია ამინდს რამე დაეკლო მათთვის!_თქვა ერთმა კეთილთვალება მოხუცმა

მართლაც , ერთობას დიდი ძალა აქვს და ეს სწორედ ამის ნათელი მაგალითია!_ გამოეხმაურა ერთი ბრძენკაცი. 

-მოდით ,მეგობრებო, ტაში დავუკრათ, დღეს როგორც არასდროს ისინი იმსახურებენ შექებას! _ჩაერთო ღიმილიანი სახით ერთი ღმადმოხუცებული,რომლის  წინადადებაც ყველამ აიტაცა და იყო დიდი ჟრიამული.

ხალხის საუბარი და ოვაციები დიდხანს გაგრძელდა. ხეები საერთო მხიარულებამ გამოაცოცლა ,რომლებიც საკუთარ თვალებს ვერ უჯერებდნენ:

_ნუთუ ყველაფერმა ცუდმა ჩაიარა!_შესძახოდნენ ერთმანეთს და ცეკვა-ცეკვით უერთდებოდნენ სტუმრებს.