ჩვე−ნი პა−ტა−რა ი−რაკ−ლი,
ჩე−მი უმც−რო−სი ძა−მი−კო,
უც−ნა−ურ კი−თხვებს გვის−ვამს და
სურს, ყვე−ლა−ფე−რი გა−ი−გოს.

- მზე რო−ცა ჩა−დის, სად ჩა−დის,
ან დი−ლით რო−გორ ა−მო−დის?
ღრუ−ბე−ლი წვი−მას რომ გზავ−ნის,
მე−რე იმ ღრუ−ბელს რა მოს−დის?

წრუ−წუ−ნას თხი−ლი რად უყ−ვარს?
მე−ლას რად უყ−ვარს ჩი−ჩი−ა?
ვინც ყო−ველ დი−ლით რძეს და−ლევს,
მართ−ლა მა−გა−რი ბი−ჭი−ა?

ღა−მუ−რა ღა−მით ხომ ფრი−ნავს?
დღი−სით რომ ფრი−ნავს ბე−ღუ−რა,
ბე−ღუ−რას რა−ტომ ვე−ძა−ხით,
რა−ტომ არ ჰქვი−ა დღე−მუ−რა?

გა−ზა−ფხუ−ლი რომ მთავრ−დე−ბა,
ზა−ფხუ−ლი თუ−კი ი−წყე−ბა,
შე−მოდ−გო−მას რომ მოჰყ−ვე−ბა,
მოდ−გო−მა ერქ−ვას, იქ−ნე−ბა?

კი−თხვებს ი−გო−ნებს უც−ნა−ურს,
თუმ−ცა სულ ა−მას ვა−რი−გებ:
- ბი−ჭო, ი−რაკ−ლი, გე−ყო−ფა,
გა−იზრ−დე−ბი და გა−ი−გებ!

მაგ−რამ მა−ინც არ ჩუმ−დე−ბა,
მთე−ლი დღე კა−მათს ვუნ−დე−ბით:
- შენ რომ დი−დი ხარ, თუ ი−ცი,
მე რა−ტომ არ მე−უბ−ნე−ბი?