ხე−ზე რომ შე−მომჯ−და−რა
ჩე−მი ბე−ბოს მა−მა−ლი
თავს ი−წო−ნებს ქათ−მე−ბის
უთ−ვა−ლა−ვი ა−მა−ლით.

მაგ−რამ თურ−მე ნუ ი−ტყვით
ყვე−ლას ი−სე ა−წუ−ხებს
ბე−ბოს გა−ყიდ−ვა უნ−და
მაგ−რამ რა ქნას,აჩუქეს.

სულ ყიყ−ლი−ყოს დამ−ძა−ხის
მე−რამ−დე−ნე დი−ლა−ა
თა−ნაც ჩე−მი ო−თა−ხი
ზუს−ტად ამ ხის წი−ნა−ა.

ნე−ტავ რი−სი თქმა უნ−და
ამ ყიყ−ლი−ყოს კი−ვი−ლით
მე−ზობ−ლებ−მაც დაგვ−ღა−ლეს
გვაღვიძებსო--ჩივილით.

ჰო−და ი−ცით რა ვქე−ნი?
სხვა გზა რომ ა−ღარ ი−ყო,
ა−ხა−ლი წლის სა−ჩუქ−რად
ძაღ−ლი ვ−თხო−ვე მა−მი−კოს.

და ამ ცუ−გას ბუ−ნა−გი
ხის ქვეშ და−ვადგ−მე−ვი−ნე,
მი−სი ში−შით ჩვენს მა−მალს
ე−ნა ჩა−ვაგ−დე−ბი−ნე.