გა−ზა−ფხუ−და, ჩი−ტუ−ნე−ბი
ა−ჭიკ−ჭიკდ−ნენ სარკ−მელ−თან,
ეს რო−გო−რი წე−სი ა−რის,
გა−მაღ−ვი−ძეს სა−კენ−კად?

მაგ−რამ ხომ არ და−ვი−ზა−რებ,
იქ−ნებ რო−გორ მო−შივ−დათ,
მო−ვი−ტა−ნე მარცვ−ლე−უ−ლი,
ზოგ−მაც პუ−რი მო−წიწკ−ნა.

ახ−ლა რო−ცა უკ−ვე მუც−ლებს,
ვე−ღარ და−ა−გო−რე−ბენ,
ჩა−მო−მიჯდ−ნენ რა−ფის მიღ−მა,
და თვალს არ მა−შო−რე−ბენ.

ჩი−ტუ−ნე−ბო, ა−სე ცელქ−ნო,
მო−დით ყო−ველ ცის−მა−რეს,
ა−რა−სო−დეს დაგ−ზარ−დე−ბით,
თუნ−დაც ვი−ყო მძი−ნა−რე.