სუნს შე−იგრძ−ნობს ცხვი−რი,
გრძე−ლიც, მოკ−ლეც, მსხვი−ლიც.

ყუ−რებს ეს−მით ხმა და ბგე−რა,
ახ−ლო - კარ−გად,
შო−რი - ძნე−ლად

პი−რი ყვე−ლა გე−მოს ცნობს,
ამ−ბობს - ,,ტკბი−ლი მწა−რეს სჯობს!“

თვა−ლი ხე−დავს შინ და გა−რეთ
ჩვენს მშვე−ნი−ერ არე-მარეს.

დღი−სით - კარ−გად,
ღა−მით - ძნე−ლად,
ი−მი−ტომ, რომ ღა−მით ბნე−ლა.

გეჩ−ვე−ნე−ბა ბუ−ად,
გარ−შე−მო რამ თუ−ა.
ვე−ღა−რა−ფერს ე−ხე−ბი,
უ−კან გრჩე−ბა ფე−ხე−ბი,
გე−ში−ნი−ა, ა−ბა რა?!
სჯობს, დაგ−მა−ლოს სა−ბანმა
და გე−ძი−ნოს დი−ლამ−დე
ყვე−ლა ში−შის ჯი−ნა−ზე!