რა კარ−გი−ა ნაძ−ვის−ხე!
ნა−თე−ლი და ხა−სა−ხა−სა!
ტო−ტებ−ზე ვარსკვ−ლა−ვე−ბი
ნე−ტა−ვი, ვინ და−ას−ხა?

ვინ და−კი−და ბურ−თუ−ლე−ბი,
ა−სე ა−აბრ−დღვი−ა−ლა?
ტოტ−ზე მე−ლაც და−ას−კუ−პა,
მარ−ტო ციყ−ვი კი ა−რა.

რა ლა−მა−ზი ნაძ−ვის−ხეა!
ლხი−ნით ღა−მე−ნა−თე−ვი,
თით−ქოს ა−სე მზე ა−ენ−თო,
ბრ−წყი−ნავს ა−სე სან−თე−ლი.

მზე−ა შინ და მზე−ა გა−რეთ,
გულ−ში−აც მზე ჩახ−ჩა−ხებს,
ცეკ−ვი−თა და სიმ−ღე−რე−ბით
ვე−გე−ბე−ბით ა−ხალ წელს!