მე ერთ გო−გოს მოვ−წონ−ვარ,
ლა−მა−ზი−ა სა−ოც−რად.
გუ−შინ ბაღ−ში რომ შევხვ−დი,
ვა−კო−ცე და მა−კო−ცა.
ჩვენ სულ ერ−თად ვთა−მა−შობთ,
ახ−ლოს არ−ვის ვა−კა−რებ.
და ხელ ჩა−კი−დე−ბულ−სა
აქეთ-იქით ვა−ტა−რებ.
ი−ა−სა−ვით მორ−ცხვი−ა,
მის ხმას ვერც კი გა−ი−გებთ.
ჯერ არ ვი−ცი რა ჰქვი−ა,
ხვალ რომ ვნა−ხავ, გა−ვი−გებ.
.ბა−ღის მას−წავ−ლე−ბე−ლი,
სულ ღი−მი−ლით გვი−ყუ−რებს.
ერ−თად რომ დაგ−ვი−ნა−ხავს,
ჩვენ გვე−ძა−ხის: ,,გუ−გუ−ლებს"