მე სოფლის თავსა ვესახლე
მე სოფ−ლის თავ−სა ვე−სახ−ლე
და არ სო−ფე−ლი ჩემს თავ−სა,
სო−ფე−ლი კარ−გად მთავ−სობ−და,
მე რომ სო−ფე−ლი მეთავ−სა,
რაც მე სოფ−ლისად მინ−დო−და,
წინ-წინ მო−ი−და ჩემს თავ−სა.
და არ სო−ფე−ლი ჩემს თავ−სა,
სო−ფე−ლი კარ−გად მთავ−სობ−და,
მე რომ სო−ფე−ლი მეთავ−სა,
რაც მე სოფ−ლისად მინ−დო−და,
წინ-წინ მო−ი−და ჩემს თავ−სა.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები საბავშვო ბაღზე და ლექსები სიმართლეზე
 |
დაკარგული ედემიილია ჭავჭავაძე |
 |
პოეტსგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
არშის კლდეს ვეფხი დავკოდეხალხური |
 |
მამასხათუნა გულიაშვილი |
|
ედარებოდა შეშლილსგალაკტიონ ტაბიძე |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები საბავშვო ბაღზე და ლექსები სიმართლეზე
 |
კონკი-ჟღარუნანუნუ ჯანელიძე |
 |
ბალი, ბავშვები და ჩიტებინესტან კუპრავა |
 |
ტიტებინანა გასვიანი |
|
მატყუარა ხოჭონუნუ ჯანელიძე |
 |
ბაღში მივდივარსოფო გასიტაშვილი |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები საბავშვო ბაღზე და ლექსები სიმართლეზე
 |
ეტლზედბესიკი |
|
წუთისოფელი რა არი?ხალხური |
|
ელეგიაგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
რეზის ლექსიელენე სალარიძე |
 |
როს ვუკვირდები თავის თავს…ვაჟა–ფშაველა |
