გა−ზა−ფხუ−ლი
მიყ−ვარს წე−ლი−წა−დის ყვე−ლა დრო,
თუმ−ცა კა−ცი−ა გუ−ნე−ბა.
ზამთრს ძი−ლი−სა−გან ნელ-ნელა
ფხიზლ−დე−ბა, იღ−ვი−ძებს ბუ−ნე−ბა.
ხე−ებ−ზე გა−მოჩნ−დენ კვირ−ტე−ბი,
მზის სხივ−მა და−ად−ნო თოვ−ლი და
ბუჩ−ქი−დან მი−ღი−მის ენ−ძე−ლა
ამბობს-გა−ზა−ფხუ−ლი მო−ვი−და.
უკ−ვე ჩი−ტუ−ნე−ბის ხმა ის−მის.
წით−ლად შე−ი−ღე−ბა ა−ი−სი.
ფე−რად ყვა−ვი−ლე−ბად მო−ვიდ−ნენ
მარ−ტი, აპ−რი−ლი და მა−ი−სი.

ზა−ფხუ−ლი
მე−რე კი დრო დგე−ბა გარ−თო−ბის.
გულ−ში ე−მო−ცი−ა მო−ზღვავ−და.
ფე−რადი, ჭრელ-ჭრელი პეპ−ლე−ბით
ლა−მა−ზი ზა−ფხუ−ლი მობრ−ძან−და.
მობრ−ძან−და მზის მწვე−ლი სხი−ვე−ბით,
სით−ბოთ და სი−ნათ−ლედ დაღვ−რი−ლი.
ა−ივ−სო ბავშ−ვე−ბის კის−კით
ზღვი−სა თუ მდი−ნა−რის ნა−პი−რი.
სოფ−ლებ−ში სი−ცო−ცხლე აჩ−ქეფ−და,
დი−დი ჟრი−ა−მუ−ლის ა−რის დრო.
ბო−ლოს და−იღ−ვენ−თა მზის სხი−ვად
ივ−ნი−სი, ივ−ლი−სი, აგ−ვის−ტო.

შე−მოდ−გო−მა
მო−ვი−და ხლდამშ−ვე−ნე−ბუ−ლი,
სავ−სე ხონ−ჩი−თა და კა−ლა−თით.
ხა−რობს შე−მოდ−გო−მის ბა−რა−ქით
და−ბა, სო−ფე−ლი თუ ქა−ლა−ქი.
ოქ−როს−ფერს ა−რი−გებს გუ−ლუხ−ვად,
მო−ე−დო ქუ−ჩებს და მო−ედ−ნებს.
ყვი−თე−ლი კა−ბე−ბი ჩა−აც−ვა
სექ−ტემ−ბერს, ოქ−რომ−ბერს, ნო−ემ−ბერს.

ზამ−თა−რი
ა−ცივ−და, გაფ−რინდ−ნენ ჩი−ტე−ბი.
გუ−ლიც ა−საფ−რე−ნად მზად ა−რი
და თოვ−ლის ფიფ−ქე−ბის მარ−ხი−ლით
გვეწ−ვი−ა ქათ−ქა−თა ზამ−თა−რი.
ხე−ებს შე−მო−აცვ−დათ სა−მო−სი,
დგას ბე−ბე−რი მუ−ხა მწუხა−რი.
გა−რეთ ქა−რია და ყინ−ვა−ა,
სახლ−ში კი გიზ−გი−ზებს ბუხა−რი.
ა−ი−ღებს ბა−ბუ−ა კა−ლენ−დარს,
ძველ წლებს გა−და−ავ−ლებს მე−რე თვალს...
და სულ ფურცელ-ფურცელ და−კე−ცავს
დე−კემ−ბერს, ი−ან−ვარს, თბერ−ვალს...

გიმ−რავ−ლოთ ლა−მა−ზი დღე−ე−ბი,
სა−ა−მო, ვით ტკბი−ლი ზღაპა−რი.
ბევ−რი გა−ზა−ფხუ−ლი-ზა−ფხუ−ლი,
ბევ−რი შე−მოდ−გო−მა ზამ−თა−რი.