მა−მის მკლა−ვი−ვით ძლი−ე−რო და
დე−დის ნა−ნა−სა−ვით ერ−თა−დერ−თო.
ჩე−მო უ−ნა−პი−რო სიყ−ვა−რუ−ლო,
ჩე−მო მონატრებავ-ა−ფხა−ზე−თო.

სინანულის ცრემ−ლი თვალს ას−ვე−ლებს
და გულს ტკი−ვი−ლი−ანს მიწ−ვავს.
სად გაქვს ერ−თი ცი−და სა−ქართ−ვე−ლო
გა−სა−ჩუ−ქე−ბე−ლი მიწა.

შე−ნი ზღის ტალ−ღე−ბი მე−ნატ−რე−ბა
და შე−ნი პალ−მე−ბის ჩე−რო.
ჩე−მო თვალ−ხა−ტუ−ლა ა−ფხა−ზე−თო,
დი−დო სა−დარ−დე−ლო ჩე−მო.

ჩვენი ტკი−ვი−ლე−ბის მო−შუ−შე−ბას
ვი−ცი არ ე−ყო−ფა არც თვე−ე−ბი,
ცო−ტაც გა−უ−ძე−ლი სა−ქარ−თე−ლო-
ვიზრ−დე−ბით არ−წი−ვის მართვე−ე−ბი!

შე−ნი გუ−ლის−ცე−მას მა−ჯა−ზე ვგრძნობ,
და შენს მო−ნატ−რე−ბას ვფი−ცავ,
ობ−ლად დარ−ჩე−ნი−ლო სო−ხუ−მო და
ცრემ−ლით და−ნა−მუ−ლო მიწა

რა ვქნა, ა−რა−ვისთ−ვის მე−მე−ტე−ბი,
გუ−ლის გუ−ლო−ბამ−დე გჩე−მობ.
და−გიბ−რუნ−დე−ბი და ა−ღარ დაგთ−მობ
ტკბი−ლო ა−ფხა−ზე−თო ჩე−მო.