ზამ−თა−რი−ა. სი−ხა−რუ−ლით
თოვლ−ში დარ−ბის ცელ−ქი თი−ნა,
მუ−რაც მას−თან კოტ−რი−ა−ლობს,
გა−ნა თოვლ−მა შე−ა−ში−ნა?

ა−ა−გო−რეს გუნ−და ერ−თი,
მას მე−ო−რე მი−ე−მა−ტა,
თი−ნასა და მუ−რას თა−მაშს
შუ−რით უმ−ზერს ჭრე−ლი კა−ტა.

იზ−მო−რე−ბა ფან−ჯა−რას−თან,
თან კრუტუნებს;“უჰ,უჰ ცი−ვა...
ნე−ტავ ფიფ−ქებს ვინ პა−ტი−ჟებს,
ზე−მო−დან რომ ცვი−ვა, ცვი−ვა.“

და−ი−ნა−ხა, თოვ−ლის პა−პა
გა−ა−კე−თა უკ−ვე თი−ნამ,
ფი−სო−საც იქ ყოფ−ნა უნ−და,
არ ეთ−მო−ბა თბი−ლი ბი−ნა.

მო−თა−მა−შე მუ−რი−კე−ლას
უთ−ვალთ−ვა−ლებს შუ−რით კა−ტა,
უცებ...მუ−რამ ვერ მო−ზო−მა,
თოვ−ლის პა−პას და−ე−ტა−კა.

და−ყი−რავ−და თოვ−ლის კა−ცი
და გაბ−რაზ−და ძლი−ერ თი−ნა,
ფი−სოს გუ−ლის გა−სა−ხა−რად
მი−აბრ−ძა−ნეს მუ−რა ში−ნა.