სა−ა−ხალწ−ლო სამ−ზა−დი−სის
დატ−რი−ალ−და სურ−ნე−ლი,
სტა−ფი−ლოს კექსს უ−ნა−წი−ლებს
კურ−დღლებს დე−და მზრუნ−ვე−ლი.
ა−ფუს−ფუსდ−ნენ ბა−ჭი−ე−ბი,
შე−მო−უსხდ−ნენ მა−გი−დას,
სავ−სე ა−რის სუფ−რა ხვა−ვით-
სულო-გულო, რა გინ−და.
სტა−ფი−ლოს კექსს ი−სე სჭამდ−ნენ,
სუნთქ−ვის დროც კი არ ჰქონ−დათ,
კომ−ბოს−ტო და ოხ−რა−ხუ−ში
ნე−ტა ვი−ღას ახ−სოვ−და.
თხუთ−მეტ წუთ−ში თეფშ−ზე კექ−სის
ნა−ტა−მა−ლიც არ ი−ყო,
ერ−თი კი−თხვა ა−წუ−ხებ−და
ნა−ბო−ლა−რა ბა−ჭი−კოს:
ვერ გა−ვი−გე სტა−ფი−ლოს კექსს
ა−სე რა−ზე და−ხარბ−დით?
მე მე−გო−ნა კექ−სის გულ−ში
სტა−ფი−ლო−ებს ვნა−ხავ−დი.